جلسه در ساعت ۱۹:۳۰ و با پخش قسمت کوتاهی از فیلم مستند تهیه شده به نام «دیواره‌نوردان در تلاش برای صعود سخت» که از شبکه خبر سیمای ج. ا. ا. پخش شده بود، آغاز شد.

پس از پایان فیلم، آقای وحید بهرامی به عنوان مجری برنامه ضمن تبریک به مناسبت روز زن به همنوردان، پیام تسلیت خود درخصوص فوت همنورد عزیز (باشگاه دماوند) آقای جعفر ناصری که در قالب یک تیم سه نفره اقدام به صعود قله ماناسلو نموده و پس از فتح قله متأسفانه هنگام بازگشت دچار حادثه شده و سقوط کردند را اعلام نمود. ایشان در ادامه گزارش مختصری از همنوردان حاضر در منطقه هیمالیا داده و آرزوی صعود موفقیت‌آمیز و بازگشت برای این عزیزان کردند.

در ادامه آقای شایان‌پور مدیر عامل محترم باشگاه کوهنوردی و اسکی دماوند ضمن تشکر و قدردانی از پیش‌کسوتان، میهمانان و همنوردان حاضر در جمع، از آقای خوش‌سرور مسئول انجمن گردشگری ورزشی دعوت به سخنرانی کردند.

سپس آقای ذبیح‌اله حمیدی به ایراد سخن درخصوص فعالیت سرکارخانم پروانه کاظمی عضو پایدار باشگاه کوهنوردی اسپیلت که در حین صعود قله اورست می‌باشند، پرداخته و ضمن تشکر و قدردانی از باشگاه کوهنوردی و اسکی دماوند که پیشگام فعالیت‌های نوین می‌باشند، برای تیم اعزامی دیواره ترانگو آرزوی موفقیت کردند.

سخنران بعدی جناب آقای کرباسی، پیش‌کسوت سنگ‌نوردی ایران بودند که به ایراد سخنانی درخصوص تاریخچه سنگ‌نوردی در ایران از دهه ۳۰ شمسی تاکنون پرداخته و به سوالات حضار در مورد چگونگی صعود قسمتی از دیواره بند یخچال که به نام ایشان نیز می‌باشد در سال ۱۳۵۲ و دیواره بیستون در سال ۱۳۴۸ پاسخ دادند و در پایان آرزوی موفقیت برای تیم اعزامی دیواره ترانگو کردند.

در ادامه جلسه پس از پخش مجدد قسمت کوتاهی از فیلم مستند «دیواره‌نوردان در تلاش برای صعود سخت» آقای حسین بلنداختر سرپرست فنی تیم به معرفی ۴ نفر دیگر از اعضای تیم به نام های حسن گرامی (سرپرست)، شهرام عباس‌نژاد، مهدی فرهادی و علی کریمی پرداخته و این اعضاء تک تک به ایراد سخن پرداختند. سپس آقای بلنداختر به تشریح موانع و مشکلات سر راه تیم و عدم حمایت مالی و بی‌مهری از سوی ارگان‌های مختلف و اسپانسرها پرداخت.

جلسه در ساعت ۲۱:۱۵ دقیقه به پایان رسید.

در این جلسه آقای ذبیح‌اله حمیدی هدیه‌ای را از طرف باشگاه کوهنوردی اسپیلت به تیم ترانگو تقدیم کرد.
لازم به ذکر است که تعداد اصلی اعضای تشکیل‌دهنده این تیم ۱۴ نفر بوده و اسامی دیگر اعضای گروه به شرح ذیل می‌باشد:
حاج سید ساعد نجفی، عباس محمدی، سعید محمودی، حمید امیری، حمیدرضا شفقی‌، مجتبی ثقفی، پژمان زعفری، سید محمد میرمطهری، فرشاد میجوجی.

در ذیل تاریخچه و معرفی مجموعه برج‌های ترانگو که عیناً برگرفته از سایت هیئت کوهنوردی استان تهران می‌باشد، آورده شده است:مطالعه می فرمائید:
«برج‌های عظیم ترانگو در منطقه قراقروم پاکستان از منحصر به‌فردترین و مشکل‌ترین اهداف دیواره‌نوردی دنیاست. دستیابی به قلل این ستون های سنگی عظیم مستلزم صعود دست‌کم ۱۰۰۰ متر مسیر عمودی در ارتفاع بالای ۵۰۰۰ متر است. همین ویژگی برجسته است که صعود این قلل را با وجود ارتفاعی حدود ۶۰۰۰ متر همتراز و یا حتی دشوارتر از بسیاری قلل بالای ۸۰۰۰ متر قرار می‌دهد. چنین صعودهائی مستلزم توانائی جسمی، فنی و روحی بالائی است که معدود کوهنوردانی تاکنون بدان دست یافته‌اند.

کسانی که مسیر کمپ اصلی کی ۲، گاشربروم‌ها و برودپیک را طی کرده‌اند، توده عظیم سنگی مشهور به برج ترانگو را مشاهده کرده‌اند که از یخچال بالترو سربرآورده است. برج‌های ترانگو، یک گروه رویایی از برجستگی‌های سوزنی هستند که در قسمت شمال یخچال بالترو در ایالت بالیستان در شمال پاکستان و در منطقه‌ای با نام گیلگیت واقع شده‌اند. برج‌ها قسمتی از برجستگی‌های بالترو – موزتاق هستند و در حقیقت در بخشی از رشته‌کوه‌های قراقروم می‌باشند. برج بزرگ ترانگو با ارتفاع ۶۲۸۶ مرتفع‌ترین این برج‌هاست. شایان ذکر است که رخ شرقی برج بزرگ ترانگو تقریبا به عنوان مرتفع‌ترین دیواره عمودی روی زمین شناخته می‌شود.
برج بی‌نام ترانگو   (Trango Nameless Tower)

برج بی‌نام(Nameless)  از جمله بزرگترین دیواره‌های دنیاست که در مجموعه برج‌های ترانگو قرار دارد. تا سال ۱۹۷۵ که این منطقه به روی کوهنوردان بسته بود سال‌ها بود که هیچ صعودی بر روی این دیواره‌ها انجام نگرفته بود تا اینکه یک گروه قدرتمند بریتانیائی در دومین تلاششان بر روی برج بی‌نام در سال ۱۹۷۶ موفق به صعود این دیواره شدند. تا سال ۱۹۸۷ که برج بی‌نام از مسیری جدید توسط یک تیم یوگسلاو صعود شد این دیواره صعودی دیگر را به خود ندید. برج اصلی ترانگو (۶۲۸۶ متر) نخستین بار در سال ۱۹۷۷ توسط چهار کوهنورد به نام‌های Dennis Hennek،  Kim Schmitz، John Roskelly،Galen Rowell  از ساده‌ترین مسیر آن که در رخ غربی برج قرار دارد، صعود شد.

علی‌رغم دشواری و پیچیدگی این صعود یکی از ویژگی‌های برجسته صعود برج ترانگو امنیت بالاتر آن نسبت به صعود بسیاری قلل بالای هفت و هشت هزار متری است. در طول سال‌های زیادی که از صعود برج‌های ترانگو می‌گذرد تا کنون فقط دو گمشده روی جبهه شمالی برج بزرگ ترانگو وجود داشته و تلفات دیگری گزارش نشده است.»

 ترانگو

پس از پایان جلسه و در مسیر منزل با خود می‌اندیشیدم چرا بعضی ورزش‌ها از جمله کوهنوردی و سنگ‌نوردی در کشور ما تا این حد مهجور و ناشناخته مانده است. شاید بدلیل عدم شناخت این ورزش باشد. نمونه بارز آن خودم هستم که تا شهریور ۱۳۸۹ و آنهم بصورت اتفاقی که از جلوی باشگاه کوهنوردی اسپیلت می‌گذشتم، متوجه شدم که ورزش کوهنوردی، باشگاه هم می‌تواند داشته باشد و قسمت جالب‌تر آن سنگ‌نوردی بود که کمتر چیزی در این مورد می‌دانستم!

واقعاً وظیفه چه کسی یا کسانی است که رشته‌های مختلف ورزشی را بشناسانند. وقتی ورزشی شناخته شده نیست، طبعاً مخاطب کمتری خواهد داشت و به همان میزان استقبال کمتر و در نتیجه عدم اسپانسری مالی مناسب را نیز به همراه خواهد آورد.

در پایان آرزوی صعودی موفق، همراه با سلامتی را برای این عزیزان داریم که این برنامه‌ها را با سرمایه و دل خود انجام می‌دهند. ولی سرمایه و دل ملتی را به بازی نمی‌گیرند و نهایتاً با افتخار و احترام پرچم کشورمان را به اهتزاز در می‌آورند.

    ساقی محمودی
    مسئول روابط عمومی
     باشگاه کوهنوردی و سنگنوردی اسپیلت
    اردیبهشت ۱۳۹۱

تیم ۲۳ نفره باشگاه ساعت ۶:۴۵ صبح جمعه ۱۳۹۱٫۰۲٫۲۲ صعود خود را از روستا شروع کرده و ساعت ۱۰:۱۵ به قله رسید.

ارتفاع قله با GPS ما، ۲۷۳۳ متر ثبت شد.

بر روی این قله جانپناهی ساخته شده که به نظر غیرضروری و از لحاظ حفظ محیط‌زیست بی‌نظیر آن منطقه می‌تواند عاملی جهت تخریب آن قلم‌داد شود.

تمام مسیر صعود پاکوب مناسبی وجود دارد که در این فصل (به ویژه اردیبهشت ماه) زیبا و پرطراوت و با شکوفه‌های درختان وحشی جنگل همراه است.

رنگ‌آمیزی سبز و یک‌دست منطقه چشمه همه مشتاقان را نوازش داده، خوشبختانه در طول مسیر زباله‌های کوهنوردان و گردشگران دیده نمی‌شد.

در آن روز هوای منطقه بسیار معتدل و آفتابی بود. ولی در بعدازظهر، حدود ساعت ۱۵:۰۰ بارندگی خفیفی شروع شد.

از فراز این قله می‌توان چند قله مطرح و مهم منطقه را نظاره‌گر بود: قله خرونرو، قله نیزوا و قله قدم‌گاه از شاخص‌ترین آنها بودند.

اعضای شرکت کننده به ترتیب حروف الفبا:
خانم‌ها: جدی، داداشی، ب. کاظمی (عکاس)، محمدیان (میهمان) و میرزایی
آقایان: احمدی، بیدمشکی، بلوچی، پزشکی (عضو جدید)، ثابت‌تبار، جعفری (راهنما)، جوادی (میهمان)، حمیدی (سرپرست)، خضربان (میهمان)، غ. خلیل‌آبادی، دهخدایی، شریعتی، شمشاد، فضائلی (میهمان)، قلندر، لطفی، محسنی و منفردزاده

    گزارش از: ذ. حمیدی
    1391.02.23

به گفته خانم کاظمی که امروز ۱۳۹۱٫۰۲٫۲۳ در کمپ ۲ اورست مستقر می‌باشد، با تلاش بیش از ۵۰ شرپا (کوهنوردان حرفه‌ای نپال) و چندین تیم کوهنوردی، بالاخره مسیر صعود قله اورست تقریباً برای این هفته آماده صعود می‌باشد.

امیدواریم این هفته شاهد صعود این بانوی هیمالیانورد و دیگر کوهنوردان ایرانی مستقر در کمپ‌های اورست، به این قله ۸۸۴۸ متری (بام دنیا) باشیم.

لازم به ذکر است هنوز هیچ کوهنوردی در این فصل موفق به صعود قله اورست از این مسیر نشده است.

کمپ ۴ قله اورست

در این دوره، آشنایی با پوشاک کوهنوردی و انواع پارچه‌ها و سیستم‌های به کار رفته در این نوع لباس‌ها، نحوه نگهداری و شستشوی انواع پوشاک کوهنوردی و برندهای برتر پوشاک کوهنوردی موجود در ایران آموزش داده شد.

همچنین مقرر شد دوره تکمیلی در زمینه تجهیزات و لوازم کوهنوردی، در دو جلسه دیگر برگزار شود.

جهت دیدن جدول برنامه های آموزشی سال ۱۳۹۱  اینجا کلیک نمایید.

این قله ۳۶۰۰ متری از شمال مشرف به دره حسن‌در و از شرق به قلل پیرزن‌کلون و مهرچال متصل است.

مسیر صعود ما از مسیر جنوب‌غربی این قله بود که از روستای امامه نیز قابل صعود می‌باشد.

فراز و نشیب‌های تند و البته مسیرهای سنگی خطرناک به ویژه در فصل بارش کار ما را کمی دشوار کرد. اما با همکاری بسیار خوب اعضای باتجربه تیم در نهایت موفق شدیم در ساعت ۱۴:۰۰ پس از هفت ساعت همگی به قله برسیم که این خود نشان‌دهنده یک‌دست بودن تیم و هماهنگی بین نفرات بود که توانستند در یک هوای نامناسب با وضعیت دست‌به سنگ‌های مسیر، در این فصل موفق به صعود این قله شوند.

بعد از رسیدن به قله و استراحتی کوتاه، بی‌وقفه به پایین سرازیر شدیم که خرابی هوا و بارش برف و تگرگ همراه با وزش باد شدید، کار ما را بیش از پیش دشوار کرد که در نهایت در ساعت ۱۹:۰۰ همگی به سلامت به جاده امامه رسیدیم و به سمت تهران حرکت کردیم.

اعضای شرکت کننده به ترتیب حروف الفبا:
خانم‌ها: جمشیدی، داداشی، شاهرخی، کاظمی (عضو جدید) و کرمی‌فر
آقایان: بلوچی، بهرامی، حاصلی (عکاس)، غ. خلیل‌آبادی، دهخدایی، زارعی، شریعتی، کولائیان، لطفی (عضو جدید)، محسنی، مطهری (سرپرست)، موسی‌نژاد و نادری

    گزارش از: احمدرضا مطهری
    1391.02.15

به گزارش سایت فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی جمهوری اسلامی ایران مقارن صبح امروز ۹۱/۲/۱۷ کوهنورد پرتوان تبریزی آقای عظیم قیچی ساز توانست برای اولین بار پرچم کشور عزیزمان ایران را برفراز این قله سرسخت ، خطرناک  و کم صعود شده ،به اهتزاز درآورد.

این عضو تیم ملی کوهنوردی کشورمان با این صعود توانست ۸ قله از ۱۴ قله ۸۰۰۰ متری جهان را به اسامی (به ترتیب ارتفاع) : اورست – کانچانچونگا – دائولاگیری – نانگاپاربات – آناپورنا – گاشربروم ۱ – برودپیک – گاشربروم ۲ را صعود کند. او این صعودها را طی ۷ سال با صعود قله اورست در سال ۱۳۸۴ آغاز کرده است .

با توجه به اینکه ایشان کوهنوردی جوان و در عین حال با تجربه و پرتوان هستند ، امید است با حمایت جامعه ورزشکاران ، فدراسیون کوهنوردی و وزارت ورزش بتوان در آینده شاهد صعودهای ایشان بر دیگر قلل ۸۰۰۰ متری جهان یعنی : (کی ۲ ، لوتسه ، ماکالو ، چوآیو ، ماناسلو ، شیشاپانگما) باشیم.

به نمایندگی ازاعضای باشگاه کوهنوردی اسپیلت این صعود را تبریک گفته ، آرزومندیم در روزهای آتی خبر صعود دیگر همنوردان مان را که هم اکنون در حال صعود قلل : اورست ، ماکالو ، دائولاگیری و ماناسلو هستند از همین سایت اعلام نمائیم .

ذبیح ا… حمیدی – موسس و مسئول باشگاه کوهنوردی اسپیلت

طول مسیر: ۵۲ کیلومتر

زمان طی شده: ۶ ساعت (رکاب‌زنی: ۴٫۵ ساعت ـ استراحت: ۱٫۵ ساعت)

درجه سختی: «ب»

مشخصات مسیر: جاده آسفالت ۹۰% ـ خاکی ۱۰% ـ جاده مالرو ۰%

مشخصات شیب:
-    بالای ۵ تا ۲۵ درجه: حدود ۱۰ کیلومتر
-    بدون شیب: حدود ۲۰ کیلومتر
-    سرازیری: حدود ۲۲ کیلومتر

وضعیت هوا: ابری و بارانی

مکان‌های طی شده: امامه (جاده فشم)، راحت‌آباد، بوجان، لواسان کوچک، افجه، برگ‌جهان، نیکنام‌ده، سد لتیان، جاجرود (جاده هراز)

پی‌نوشت:
عبور از این مسیر که از روستاهای متعددی می‌گذشت، در این فصل بسیار زیبا و دیدنی بود. به ویژه آن که با بارش باران همراه بود. (متأسفانه به دلیل همراه نداشتن دوربین از ارائه عکس معذوریم.)
درست است که هنگام بارندگی دوچرخه‌سواری با کمی مشکل و خیس شدن همراه می‌باشد، ولی حس خوب رکاب‌زدن و تلاش جسمانی آن به همراه دیدن مناظر زیبا که همه از میان باغات و درختان شکوفه‌زده و چمن‌زارها می‌گذشت، بسیار فرح‌بخش و مسرورکننده بود و برای کسانی که به ورزش‌های کوهستانی علاقه‌مندند، در نوع خود می‌توانست بی‌نظیر باشد، بخصوص خوشبختانه در آن روز رفت و آمد اتومبیل‌ها در مسیر فوق بسیار کم بود.
امیدواریم در برنامه‌های آینده دوستان بیشتری ما را همراهی کنند.

اعضای شرکت کننده به ترتیب حروف الفبا:
آقایان: امیرحسین بیدمشکی و ذبیح‌ا… حمیدی

نقشه مسیر

    گزارش از: ذ. حمیدی
    16/2/1391

این امر ناشی از ریزش‌ها سنگ‌ها و بهمن‌های کوچک در مسیر کمپ ۲ به ۳ می‌باشد که به گفته خانم کاظمی این مسیر در حال حاضر ناامن و عبور از آن خطرناک بوده و تاکنون متأسفانه منجر به بروز حادثه برای چند کوهنورد و شرپا شده است.

این قسمت از مسیر را اصطلاحاً Lhotse Face می‌نامند.

ضمناً به دلیل آماده نبودن طناب‌های ثابت مسیر کمپ ۳ به کمپ ۴ این استراحت برای ایشان اجتناب‌ناپذیر خواهد بود.

لازم به ذکر است باگذشت حدود یک ماه هم‌هوایی و آمادگی ایشان جهت صعود نهایی به حد مطلوب رسیده و امیدواریم هرچه سریعتر با آماده شدن مسیر، این اتفاق به ورطه ظهور رسد.

همچنین مطلع شدیم حال سه کوهنورد ایرانی دیگر در منطقه اورست آقایان شهلائی، مردان‌پور و بهمنیار خوب و رضایت‌بخش می‌باشد. بدین‌وسیله برای تمامی این همنوردان آرزوی موفقیت و کامیابی داریم.

زیبایی این کوه با آن دامنه‌های سرسبزش، همواره ورد زبان کسانی است که آن را صعود کرده و محو مناظر زیبایش شده‌اند.

این کوه یکی از منابع طبیعی مهم در آذربایجان شرقی است که دور تا دورش را شهرها و روستاها و چراگاه‌های فراوانی فراگرفته و در این میان سهند هم‌چون مادری مهربان و سخاوتمند، آب و زمین‌های حاصل‌خیز خود را بی‌هیچ چشم‌داشتی گسترانیده و همسایگان خود را یاری و حمایت می‌کند.

کوهنوردان زیادی سالانه آن را صعود کرده و اکثراً بدون آسیب‌رسانی به محیط‌زیست آنجا را ترک می‌کنند. اما به گفته آقای اسکندری نماینده انجمن کوهنوردان در شهرستان مراغه، متأسفانه به دلیل عدم رعایت نکات مهم زیست‌محیطی از سوی برخی گردشگران و سوداگران ضدمحیط‌زیست (بی‌مسئولیت) و همینطور از بی‌توجهی برخی از مسئولین، کوه سهند در حال نابودی و بنابر تأکید ایشان، «درحال مرگ» است.

برنامه صعود قله سهند این هفته با کمک و مساعدت و هماهنگی آقای اسکندری اجرا شد و طی نشست کوتاهی که در پایان برنامه داشتیم، از صحبت‌های ایشان مشخص شد که متأسفانه یکی از علت‌های اصلی خشک شدن دریاچه ارومیه نرسیدن آب‌های منطقه شمال سهند به آن دریاچه است که علتش همان رعایت نکردن نکات زیست‌محیطی در سطح کلان در منطقه است.

قبل از ارائه گزارش اصلی ضمن تشکر و قدردانی از آقای اسکندری امیدواریم تشکل‌های مردمی و زیست‌محیطی در منطقه بتوانند با همکاری هم از بروز چنین فاجعه‌هایی جلوگیری نمایند.

و اما شرح برنامه:
ساعت ۷:۰۰ صبح روز پنجشنبه ۷/۲/۱۳۹۱، با قطار وارد مراغه شدیم.

طی هماهنگی قبلی، با مینی‌بوس به طرف منطقه حرکت کردیم و در کیلومتر ۵ جاده تهران، به اول جاده کوهستانی منطقه سهند رسیدیم.

در این جاده چندین پارچه روستا وجود دارد که اولین آنها «داش‌آتان» و آخرین آنها روستای «کرده‌ده» می‌باشد (طول این مسیر حدود ۴۰ کیلومتر است).

روستا کرده‌ده در ارتفاع ۲۰۰۰ متری قرار دارد و تیم ۱۳ نفره ما، به دلیل بسته بودن جاده کوهستانی این روستا به پناهگاه، ساعت ۱۰ صبح کوهپیمایی را شروع نمود. حدود ۴ ساعت طول کشید تا با حمل کوله‌ها به پناهگاه ۲۵۵۰ متری در پای قله سهند برسیم.

هوا کاملاً ابری و بارانی بود که مه شدیدی در منطقه با ما همراه شد.

طول این جاده ۱۰ کیلومتر می‌باشد که در فصل مناسب می‌توان با مینی‌بوس به پناهگاه رسید.

به دلیل هوای نامناسب از صعود بیشتر پرهیز کردیم و شب را در پناهگاه ماندیم. صبح جمعه ساعت ۶:۰۰ صعود قله را آغاز کردیم. در ساعت ۹:۰۰ صبح ابتدا قله سهند به ارتفاع ۳۵۳۵ متر و سپس قله جام به ارتفاع ۳۵۷۰ متر را صعود کردیم.

در ساعت ۲:۰۰ بعدازظهر، بعد از جمع‌آوری لوازم، پناهگاه را ترک کرده به طرف روستای کرده‌ده حرکت کردیم و ساعت ۵:۰۰ عصر برنامه ما در این روستا به پایان رسید.

با تشکر از مسئولین محترم هیئت کوهنوردی مراغه که صمیمانه همکاری کرده و کلید پناهگاه را در اختیار تیم ما قرار داد.

اعضای شرکت کننده به ترتیب حروف الفبا:
خانم‌ها: جدی، جمشیدی (عکاس)، محمودی و میرزایی
آقایان: احمدی، بیدمشکی، تقوی، تیموری، حمیدی (سرپرست)، دهخدایی، قلندر، مطهری و ناصری

    گزارش از: ذ. حمیدی
   1391/2/9

ایشان بعد از یکشب مانی به کمپ اصلی بازگشته،خود را جهت صعود اصلی آماده خواهند کرد.

امیدواریم همچنان پروانه کاظمی در سلامتی و امنیت،صعود خود را با موفقیت ادامه داده بعد از صعود به کمپ ۴ بر بام جهان گام بگذارند.

متاسفانه سال گذشته هردوی این بخش ها بدلیل نبود مسئول مستقیم ، فعال نبود که امسال با همکاری اعضاء این بخش فعال شده است..

اول :دپارتمان آموزش که به مسئولیت آقای احمدرضا مطهری که از کوه نوردان جوان و با تجربه باشگاه می باشد.

دوم : کارگروه روابط عمومی که به مسئولیت سرکار خانم ساقی محمودی عضو رسمی و سردبیر آخرین نشریه باشگاه خواهد بود.

امیدواریم اعضای باشگاه ضمن همکاری و حضور در برنامه های این دو دپارتمان در هر چه پربار برگزار شدن این برنامه ها بیش از پیش کوشا باشند.

در ذیل می توانید برنامه های آموزش سال ۱۳۹۱ باشگاه اسپیلت را دریافت کنید

عکسهایی که ملاحظه می فرمائید از مسیر کمپ اصلی به کمپ ۲ است که توسط خانم کاظمی ارسال شده است.

اجرای سیکل هم‌هوایی صعود قله اورست که بلندترین قله جهان با ارتفاع ۸۸۴۸ متر می‌باشد، چندین هفته به طول می‌انجامد.

همانگونه که اکثر کوهنوردان مطلع هستند، هرچه ارتفاع کوه بیشتر باشد میزان اکسیژن موجود در هوا کمتر می‌شود. به همین دلیل تمام کوهنوردانی که برای اولین بار قصد صعود این قله را دارند باید مرحله به مرحله این صعود را انجام دهند تا جسم آنها با این پدیده طبیعی خو گرفته و اصطلاحاً «هم‌هوا» شوند.

امیدواریم این بانوی هیمالیانورد کشورمان و عضو باشگاه کوهنوردی اسپیلت به سلامت تمامی مراحل را پشت سر گذاشته و با موفقیت بام جهان را صعود کنند و افتخاری بزرگ برای جامعه کوهنوردی به ویژه جامعه زنان کوهنورد بیافرینند.

سی‌ام فروردین سال هزار و سیصد و نود و یک، یادآور دهمین سالگرد فوت ناگهانی جلال رابوکی در هنگام صعود قله دماوند است. ده سال قبل در چنین روزی او با دو همنورد خود (ناصر جنانی و زنده‌یاد یدا… اصغرزاده) قصد صعود یک روزه قله دماوند از تهران را داشتند.
آنها از مسیر جنوبی در هوایی طوفانی شروع به صعود می‌کنند. بعد از چند ساعت به بارگاه سوم (پناهگاه قدیمی) در ارتفاع ۴۲۰۰ متری می‌رسند و پس از استراحتی کوتاه، یدا… اصغرزاده از صعود بیشتر انصراف داده، جلال رابوکی به اتفاق ناصر جنانی علی‌رغم هوای نامساعد به طرف قله حرکت می‌کنند.
آنها با تلاش بسیار حوالی ظهر به زیر قله جنوبی (پستان) به ارتفاع ۵۲۰۰ می‌رسند. در این هنگام جلال از ناصر جدا شده با سرعت بیشتری برای صعود قله حرکت می‌کند و ناصر جنانی بعد از مدتی به دلیل مه و کولاک شدید از تپه گوگردی به طرف بارگاه سوم باز می‌گردد و با استفاده از تجربه و توان بالای خود، حوالی ساعت ۴:۰۰ عصر به سختی مکان پناهگاه را پیدا کرده و جان خود را از آن مهلکه به سلامت بدر می‌برد.
ناصر و یدا… تا صبح در پناهگاه منتظر جلال می‌مانند ولی از او خبری نمی‌شود. به دلیل سردی هوا و نداشتن کیسه خواب و آذوقه، حوالی ظهر به طرف گوسفندسرا باز می‌گردند.
تمام مسیر را برفکوبی می‌کنند و پس از رسیدن موضوع را به  اطلاع دوستان کوهنورد رسانده و شب دوم را در گوسفندسرا می‌مانند. همچنان از جلال خبری نمی‌شود.
از روز بعد تا ۶ ماه آینده گروه‌های بسیاری با هماهنگی خانه کوهنوردان تهران و اعضای آن که یکی از آنها من بودم، از جبهه‌های مختلف دماوند صعود کرده، به جستجوی اثری از پیکر جلال می‌گردیم.
یادم می‌آید به اتفاق چند همنورد دقیقاً بیست بار در آن فصل جبهه‌های مختلف دماوند را جستجو کردیم تا بالاخره در اوایل مهر ماه سال ۱۳۸۱ جسد جلال رابوکی (فروزان) توسط تیمی از کلوپ دماوند به سرپرستی زنده‌یاد فرشاد خلیلی که قصد صعود دره یخار در شرق دماوند را داشتند، پیدا شد.
سه روز طول کشید تا تیمی ۳۰ نفره متشکل از کوهنوردان تهرانی و دوستان جلال با مشکلات بسیار پیکر او را از ارتفاع ۴۳۰۰ متری دره مخوف یخار به پایین آورده، در روستای گزانه تحویل مقامات انتظامی و خانوده او دهند. ولی همین جا باید اذعان کنم که بعد از سال‌ها هنوز این سئوال برای من بی‌جواب مانده است که او چگونه توانسته خود را در آن شرایط جوی، از جبهه جنوبی به طرف شرق و داخل دره یخار که تماماً ریزشی و دیواره‌ای و یخچالی است، برساند!!!
به هر حال این خلاصه‌ای بود از سرانجام نهایی کوهنوردی که به هیچ وجه لایق چنین سرنوشتی نبود. ولی متأسفانه تقدیرش این چنین رقم خورد.
حال ببینیم جلال رابوکی که بود:

جلال رابوکی که بعدها نامش را به جلال فروزان تغییر داد، در آن زمان یکی از آماده‌ترین، باتجربه‌ترین و معرف‌ترین کوهنوردان ایران زمین محسوب می‌شد.
او کوهنوردی را از دهه ۴۰ شروع کرده و در دهه ۵۰ عضو تیم ملی کوهنوردی بود و تا ارتفاع بالای ۷۵۰۰ متر قله ماناسلو نیز صعود کرده بود.
علاقه، استعداد و توان جسمی ویژه او که بسیار سریع با ارتفاع خو می‌گرفت، زبان‌زد همنوردانش بود. او سبک سرعتی صعود قلل مختلف ایران را پایه‌گذاری کرد.
به پیشنهاد او، من به اتفاق ناصر جنانی و جلال برای اولین بار در سال ۱۳۷۱ صعود قله دماوند (از تهران به تهران) را در ۱۸ ساعت اجرا کردیم و از آن هنگام به بعد او سالانه حدود ۵۰ بار دماوند را از مسیرهای مختلف و در چهار فصل صعود می‌کرد.
رکورد صعود سرعتی او از ۴ جبهه (جنوبی، غربی، شمالی و شمال‌شرقی) دماوند به طور پیوسته در ۲۶ ساعت یکی از ماندگارترین صعودهای سرعتی در ورزش کوهنوردی کشورمان می‌باشد.
او همچنین یکی از مبتکرین صعودهای خط‌الرأس‌های قلل ایران بود. برای اولین بار او و چند تن از کوهنوردان دیگر موفق شدند خط‌الرأس طویل دماوند به علم‌کوه را در ده روز بپیمایند.
صعودهای زمستانی او بسیار شاخص و مثال‌زدنی است.
در دهه ۵۰ برای اولین بار مسیر شمالی دماوند را صعود کرده و در دهه ۶۰ برای اولین بار تلاشی جدی جهت صعود گرده آلمان‌ها در علم‌کوه را داشته است.
صعود دیواره و دهلیزهای دیگر در دره یخار (دماوند) در آن سال‌ها یکی دیگر از تلاش‌های ارزنده اوست. او بسیار علاقه‌مند به صعود قلل از مسیرهای جدید بود و همچنین مسیرهای بسیار مبتکرانه‌ای درخصوص برنامه‌های جنگل و کویرنوردی را ارائه و اجرا کرده است.
اولین بار به سرپرستی او مسیر روستای طُرود به عروسان در کویر مرکزی ایران به طول ۱۸۰ کیلومتر بدون استفاده از شتر را در سال ۱۳۶۱ پیمودیم که این برنامه بسیار به یادماندنی شد.
او یکی از بنیان‌گزاران خانه کوهنوردان تهران و قبل از آن چند گروه کوهنوردی دیگر بود و همچنین در شکل‌گیری انجمن کوهنوردان ایران نقش به سزایی داشت.
در مجموع می‌توان گفت که جلال کوهنوردی شش‌دانگ، پرتوان و علاقه‌مند به فعالیت‌های تشکیلاتی و گروهی بود.
در سال ۱۳۸۴، من به اتفاق زنده‌یاد ابراهیم شیخی و ناصر جنانی، ۱۶ مسیر مختلف دماوند را که او شناسایی و صعود کرده بود، به یاد سومین سال خاموشی‌اش در ۱۶ هفته به شکل صعودهای یک روزه اجرا کردیم که ۴ ماه به طول انجامید.
او هنگام مرگ ۵۶ ساله و دارای ۲ پسر و یک دختر بود.
متأسفانه به دلیل اهمال‌کاری و سهل‌انگاری خانواده او، هیچ نشانی از این کوهنورد برجسته در جایی به جز خانه کوهنوردان تهران به ثبت نرسیده است.
جلال همچنین یک عکاس، گزارش‌نویس و کوهنوردی دست به قلم بود و از او عکس‌ها، فیلم‌ها و مقالات بسیاری به جامانده که متأسفانه در اختیار کوهنوردان قرار نگرفته و در گوشه‌ای در حال نابودی است.
امید است کوهنوردانی که او را می‌شناختند، بتوانند با همکاری هم یادبود و یا نشانی در شأن او در مکانی قرار دهند تا یاد و خاطره کوهنوردی استثنایی مانند جلال به باد فراموشی سپرده نشده و در قعر نیستی فرو نرود.

    ذبیح‌ا… حمیدی
    30/1/1391

تیم ۹ نفره باشگاه این برنامه را با همراهی ۲ نفر از کوهنوردان ساری به اسامی آقایان مهدی جعفری (عضو باشگاه کوهنوردی اسپیلت) و محمدرضا پورعمران به عنوان راهنمایان محلی اجرا کرد.
محل آغاز راهپیمایی ما از ارتفاع ۱۸۸۰ متری (محل پارک اتومبیل‌ها) و در ۱۰ کیلومتری جاده جنگلی، شمال روستای سنگ‌ده شروع شد.

این روستا در ارتفاع حدود ۱۲۵۰ متری و فاصله آن تا پل‌سفید (جاده فیروزکوه) ۲۵ کیلومتر می‌باشد.

ساعت ۹:۳۰ شب پنجشنبه ۲۴/۱/۱۳۹۱ بود که کوهپیمایی را شروع کردیم و بعد از ۲ ساعت با گذشتن از جنگل‌های تاریک، در جایی که درختان به پایان می‌رسیدند و در ارتفاع ۲۲۵۰ متری، به مکانی موسوم به مرسی‌سی که نامش را از درختان بسیار زیبا و بلند آنجا وام گرفته بود، رسیدیم و در کلبه‌ای جنگلی که برای شب‌مانی در نظر گرفته شده بود، اقامت کردیم.
روز بعد ساعت ۴:۰۰ صبح بیدار شده و ساعت ۵:۳۰ صبح جهت صعود قله حرکت کردیم. بعد از یک ساعت به اول دیواره‌ها و صخره‌های مسیر رسیدیم.

مسیر شمالی این قله را تماماً سنگ و صخره‌های عظیمی تشکیل داده‌اند که تیم ما با راهنمایی آقای جعفری از داخل دهلیزی برفی (غربی) با شیبی بسیار تند صعود را ادامه داد.

در ساعت ۷:۳۰ صبح به انتهای دهلیز رسیدیم و بعد از استراحتی کوتاه، مسیر را به شکل تراورس (عبور عرضی) که از میان صخره‌ها و دیواره‌ها می‌گذشت ادامه دادیم. تمام این مسیر با برفکوبی توأم بود.

در زمستان و در مواقعی که برف تازه باریده باشد و به دلایل غیرقابل پیش‌بینی، سقوط بهمن در منطقه خطری جدی خواهد بود.

بعد از گذشتن از آن تراورس طولانی، به دهلیز بزرگ دیگری رسیدیم که به اول خط‌الرأس قله منتهی می‌شد. برف این قسمت کمی یخ‌زده بود و نفرات جلو با کمک کلنگ اقدام به کندن جای پا می‌کردند.

در بالای این دهلیز ۳ صخره بزرگ به هم چسبیده قرار داشت که معنی اصطلاح محلی آن، «سه گوسفند» بود.

بعد از طی حدود ۲ کیلومتر روی خط‌الرأس، به اول برج‌های سنگی و اصلی قله رسیدیم. تعداد این برج‌ها ۳ عدد می‌باشد که قله اصلی آخرین آنهاست.
۲

برج اول را از سمت شرق آنها و با برفکوبی سنگین دور زدیم. بعد از رسیدن به زیر آخرین برج، با کمی سنگنوردی به قله اصلی صعود و در ساعت ۱۲:۰۰ ظهر ارتفاع ۳۵۳۴ متر را با GPS ثبت کردیم.

بر روی قله وضعیت خوب هوای آن روز در حال تغییر بود و باد نسبتاً شدیدی شروع به وزیدن کرد. قله نیزوا در منطقه چاشم (شهمیرزاد) از قله نرو به خوبی دیده می‌شد.

با توجه به پیش‌بینی وضع هوا، بعداز ظهر آن روز در انتظار باران بودیم.

ابرهای سیاه از غرب و مه غلیظی از داخل دره به طرف ما در حال حرکت بودند. در ساعت ۲:۰۰ بعد از ظهر هوا کاملاً بارانی و سرد شد و تیم ما بعد از طرف ناهار با سرعت به طرف پایین حرکت کرد. متأسفانه وضعیت برف نامناسب‌تر شده بود به طوری که باید مسیر صعود شده را دوباره برفکوبی می‌کردیم.

در ساعت ۱۷:۰۰ به کلبه بازگشتیم و بعد از جمع‌آوری وسایل به طرف اتومبیل‌ها حرکت کردیم. خوشبختانه قبل از تاریکی هوا موفق شدیم زیبایی مسیر جنگلی آن منطقه را با وجود مه شدید ببینیم. درختان مرسی‌سی در آن هوا جلوه زیبا و باشکوهی از خود به نمایش گذاشته بودند.

ساعت ۷:۰۰ عصر در حالی که بارش باران ادامه داشت با اتومبیل‌های خود به طرف تهران حرکت کرده و ساعت ۱۲:۰۰ شب به آنجا رسیدیم و برنامه خاتمه یافت.

در پایان لازم به تذکر است قله نرو یا همان خرونرو، جزء قله‌های کم‌نظیر و استثنایی کشور می‌باشد که لازم است همه ما کوهنوردن که نزدیک این منطقه هستیم به فکر صعود آن باشیم. قله زیبایی که با صعود آن به یاد قله‌های منطقه کوهستانی آلپ می‌افتیم. جایی که کوهنوردی در آن با سنگنوردی و یخنوردی توأم بوده و کوهپیمایی کردن در کوهستانی است که اطرافش را جنگل‌های زیبا با هوایی فرح‌بخش و پاک احاطه کرده است.

اعضای شرکت کننده به ترتیب حروف الفبا:
خانم میرزایی
آقایان: امین، بلوچی (میهمان)، محمدرضا پورعمران (از ساری)، جعفری (راهنما)، حاصلی (عکاس)، حمیدی (سرپرست)، غ. خلیل‌آبادی، شریف، مطهری (مسئول فنی) و منفردزاده

    گزارش از: ذ. حمیدی
    26/1/1391
   

نفرات : رامین منفرد زاده – پیام پوران کوه – ذبیح الله حمیدی

محل آغاز : ایستگاه هفت توچال در ارتفاع ۳۷۵۰ متری

محل پایان : روستای شهرستانک کیلومتر ۶۰ جاده کرج – چالوس

ساعت شروع اسکی : ۱۰ صبح از پیست توچال

ساعت پایان اسکی : ۲ بعد از ظهر قصر ناصر الدین شاه (شهرستانک)

با تماس تلفنی که مسئول باشگاه امروز (۲۳/۱/۱۳۹۱) با خانم کاظمی داشتند، مطلع شدیم ایشان دو روز قبل به عنوان اولین نفرات تا کمپ یک قله اورست در ارتفاع حدود ۶۱۰۰ متری صعود کرده و به کمپ اصلی بازگشته‌اند.

این مسیر (بین بیس‌کمپ و کمپ یک) دارای آبشارها و شکاف‌های زیادی است که جزء مسیرهای خطرناک صعود اورست محسوب می‌شود و در چند نقطه از مسیر، نردبان‌های فلزی ثابت‌گذاری می‌شود.

به گفته خانم کاظمی حدود ۵۰ تیم از اقصی نقاط جهان در حال آماده شدن جهت صعود به بام دنیا (قله اورست) هستند. در چند روز آینده، بعد از آماده شدن کمپ یک و دو و به جا آوردن مراسم مذهبی بودائی که برای شرپای منطقه (کوهنوردان نپالی) بسیار مهم است، کار صعود تیم‌ها به طور جدی آغاز خواهد شد.

ایشان همچنین خاطرنشان کردند دیگر کوهنوردان ایرانی (آقایان رضا شهلایی و دکتر مردان‌پور، از کرمانشاه و حسین بهمنیار از خراسان شمالی) هنوز به کمپ اصلی نرسیده‌اند.

در روزهای آینده به محض اطلاع از روند صعود خانم کاظمی و دیگر همنوردانمان در اورست، اخبار دریافتی را از همین سایت اعلام خواهیم کرد.