بعد از یک ساعت کوهپیمایی و گذشتن از یک دوراهی به شکرآب رسیدیم. آنجا باغستانی کوهستانی است که چند خانه ییلاقی دارد و امامزاده ای هم از دیرباز در آن مکان خفته است.
قصد تیم ما صعود زمستانی و یک روزه یال طولانی شکرآب بود که در انتها به قله ۳۹۵۰ متری توچال ختم می شود.

وضعیت هوا با پیش بینی که گرفته بودیم تا ظهر ابری و در بعدازظهر همراه با بارش برف بود. بعد از یک ساعت برفکوبی سنگین برای صرف صبحانه توقف کردیم. در اینجا متوجه چند نفر شدیم که در قسمت های بالایی یال صعود در حال حرکت بودند. فقط پانزده دقیقه توقف کرده، تلاشمان را دوباره شروع کردیم.

بعد از ۲ ساعت صعود روی یک یال پرشیب در ارتفاع حدود ۳۰۰۰ متری تیم مذبور را دیدیم که در حال بازگشت بودند. بعد از کمی خوش و بش به صعود ادامه دادیم. حجم برفکوبی از این قسمت شدیدتر می شد و وضعیت هوا هم کم کم در حال وخامت بود.

به همین دلیل جهت سهولت کار، تیم را به دو قسمت تقسیم کرده به صعود ادامه دادیم و با استفاده از بی سیم (واکی تاکی) و موبایل با هم در ارتباط بودیم.
حدود ساعت ۱۱:۰۰ صبح تیم پیشرو قله قزقون چال را صعود کرد و دو نفر از آنها منتظر تیم دوم شدند و بقیه به طرف قله توچال ادامه مسیر دادند.

تیم ما (تیم دوم) که آمادگی جسمانیشان به میزان تیم اول نبود، با سرعت کمتری در ساعت ۱۲:۰۰ در شرایطی که شدت باد افزایش یافته و بارش برف هم شدیدتر شده بود به قله قزقون چال رسیدیم (ارتفاع ۳۷۰۰ متر).
با مشاهده احمدرضا مطهری (سرپرست تیم اول) و رامین منفرزاده که در آن هوای سرد و طوفانی منتظر ما بودند، خوشحال شده، به اتفاق به طرف بام تهران یعنی قله توچال حرکت کردیم.
هوا مه آلود و دید کم بود. ولی علائم یال صعود و آشنایی قبلی ما به مسیر موجب شد تا بدون هیچ اشتباهی در ساعت ۱۳:۴۵ بعد از ۸ ساعت صعود مداوم و جنگنده* به قله برسیم.

یکی دیگر از همنوردان باشگاه (علیرضا حاصلی) در جانپناه منتظر ما مانده بود.
در یک لحظه دنیایی از نگرانی و سختی و استرس که در اثر خستگی، سرما و طولانی بودن مسیر ایجاد شده بود، جای خود را با موجی از شادی و خوشحالی عوض کرد. به خاطر سختی مسیر و دشواری های صعود اشک شوق از چشمان تنی چند از همنوردان جاری شد.
چند دقیقه ای را در داخل جانپناه فلزی توچال به خوردن و آشامیدن پرداختیم که در طول برنامه فرصت کمی برای این کار داشتیم.

برخلاف هوای گرم  داخل جانپناه، در خارج از آن موجی از باد و سرما و بارش برف در جریان بود.
بعد از مشورت قرار شد تعدادی از همنوردان به طرف ایستگاه هفت تله کابین توچال فرود روند و ما (۴ نفر) از مسیر یخزده پناهگاه امیری و دره اوسون به شهرمان تهران بازگردیم.
به نظر می آید این برنامه بتواند به عنوان شاخص ترین صعود زمستانی یک روزه باشگاه (تا این لحظه) در سال ۱۳۹۰ عنوان شود (البته در بخش صعودهای عادی باشگاه)

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه (به ترتیب حروف الفبا):
خانم ها: داداشی، ف. درزی و فتحی
آقایان: تقوی، جزایری، حاصلی (عکاس)، حمیدی (سرپرست برنامه)، غ. خلیل آبادی، دهخدایی، مازیار رخشیه (میهان)، رحمتی، سجادیان، شمس، صباغی، محسن زادگان، مطهری(سرپرست تیم پیشرو) و منفردزاده

پی نوشت:
* کلمه جنگنده را از کلمات زنده یاد جلال رابوکی وام گرفته ام. منظور پیکار با هوای طوفانی است که از نظر ایشان در عین سختی بسیار لذت بخش بود.

گزارش سایت از: ذ. حمیدی
۱/۱۱/۱۳۹۰

صعود یک روزه آنها در تابستان از چند جهت امکان پذیر است. اما در زمستان مطمئنترین مسیر، یال مشرف به جاده گرمابدر به یونه زا است. تیم ۲۶ نفره باشگاه روز جمعه نهم دی ماه موفق شد طی تلاشی ۱۲ ساعته قله جنوبی (اصلی) این کوه سرسخت و فنی را به تعداد ۲۰ نفر صعود کند که در نوع خود، در مجموع صعودهای این باشگاه و هم از نظر تعداد نفرات صعودکننده بی نظیر محسوب می شود.
ساعت ۷:۰۰ صبح، صعود را از یال زمستانی بعد از محیط بانی (گرمابدر) شروع کردیم. هوا سرد و شدت آن حدود ۱۰ درجه زیرصفر و ارتفاع ۲۷۵۰ متر بود.
این یال از همان ابتدا پرشیب و تند و تیز بود و جهت آن جنوبی و برف در ابتدای مسیر حجم کمی داشت. از همان ابتدا قله پیرزن کلون به عنوان اولین قله در جنوبمان نمایان شد.

بعد از یک ساعت صعود در کنار صخره ای، صبحانه را با لذت بردن از گرمای اولیه تابش آفتاب صرف کردیم.

بعد از آن صعود را ادامه دادیم تا به ارتفاع ۳۵۰۰ متر برسیم. از اینجا به بعد با نزدیک شدن به خط الرأس، مسیر صخره ای و در بعضی نقاط یخ زده می شد و برفکوبی در آن هم شدت بیشتری گرفته بود.

حدود ساعت ۱۲:۰۰ ظهر به خط الرأس اصلی رسیدیم که شرق آن به قله خاتون بارگاه و غرب آن به قله برجی خرسنگ می رسید.

حدود یک ساعت تا یک و نیم ساعت طول کشید تا اعضای تیم بتوانند این مسیر را طی کنند. در ساعت ۱۳:۰۰، آقای رضا خلیل آبادی که بیشتر مسیر را به عنوان نفر اول صعود کرده بود به قله رسید و بلافاصله طناب ثابتی را در جبهه غربی برج خرسنگ با استفاده از کارگاه کلنگ نصب کرد تا نفرات بتوانند قله را با ایمنی بیشتری صعود کنند.

کار صعود و فرود قله اصلی یعنی برج خرسنگ حدود یک ساعت به طول انجامید. گیرنده GPS ارتفاع قله را ۳۹۴۰ متر ثبت کرد.

باد سردی شروع به وزیدن کرده بود ولی هوا همچنان با پیش بینی که گرفته بودیم مطابق شده، صاف و آفتابی بود. قله دماوند و تمام البرز مرکزی و حتی خط افق دریای خزر به خوبی از آن بالا نمایان بودند.

زمان به سرعت در حال طی شدن بود. ساعت ۱۵:۰۰ در جایی از خط الرأس که به طور عجیب و ناباورانه ای باد نداشت، ناهار مختصری خوردیم و مسیر را بلافاصله به طرف یال فرود ادامه داریم. مسیر بازگشت ما همان مسیر صعودمان بود.
موقع بازگشت چند گذرگاه خطرناک و سنگی را پیشرو داشتیم که با احتیاط عبور کردیم. همچنین تله های برفی زیادی نیز در مسیر وجود داشت که خوشبختانه تمام آنها را بدون هیچ هزینه ای پشت سر گذاشتیم.
حدود ساعت ۵:۰۰ بعدازظهر با تاریک شدن هوا روی یال اصلی منتهی به گرمابدر قرار داشتیم.

با استفاده از نور هدلامپ هایمان توانستیم مسیر را بدون هیچ مشکلی ادامه داده و در ساعت ۷:۰۰ عصر به پای اتومبیل ها که در کنار پست محیط بانی گرمابدر پارک شده بود، رسیدیم و برنامه را با سرانجامی خوش که همان صعود قله زیبا، فنی و دشوار خرسنگ، با سلامتی و موفقیت کامل بود، به پایان برسانیم.

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه (به ترتیب حروف الفبا):
خانم ها: داداشی، ف. درزی، سلطانی، کیانی، فتحی و میرزایی
آقایان: امین، باباوند، بهرامی (عضو جدید)، تقوی، تیموری، حاصلی (عکاس)، حمیدی (سرپرست)، ر. خلیل آبادی، غ. خلیل آبادی، رحمتی، زارعی، سجادیان، سوادکوهی، شمشاد، شیرمحمدی، صباغی، عرفی پاک (گزارش نویس برنامه)، قلندر، مطهری و منفردزاده

پی نویس:
- با توجه به محدودیت فضای روی قله، با عرض پوزش امکان عکاسی از همه نفرات صعودکننده مقدور نبود.
- از بانوان حاضر در این برنامه که موفق به صعود قله شدند در جلسه هفتگی باشگاه تقدیر به عمل خواهد آمد.
- سگ باوفای منطقه، تیم ما را تا قله همراهی کرد!!!

 گزارش سایت از: ذ. حمیدی
 10/10/1390

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه (به ترتیب حروف الفبا):
خانم ها: جدی، حسینی، داداشی، شاهرخی و میرزایی
آقایان: تفضلی، تقوی، تیموری، حاصلی، حمیدی (سرپرست)، خلیل آبادی، شمشاد، شیرمحمدی، فانی، قلندر، منفردزاده، موسی نژاد و ناصری

   گزارش از: ذ. حمیدی
 26/9/1390

ساعت ۷ صبح به تفرش رسیدیم .غار امجک در دل کوه امجک در ارتفاع ۲۰۴۰ متری از سطح دریا در ۶۳ کیلومتری شمال غرب تفرش در روستای احمدآباد قرار دارد. ساعت ۱۱ به دهانه( نیم در یک متری )غار در کف زمین رسیدیم .

۴ مسیر فرود و نیز یک مسیر تراوس با طناب و ابزار در داخل  غار برقرار شد وتا عمق ۱۰۰ متری زمین فرود رفتیم.در دهانه غار فرود از کلاهک  بود.جنس رسوبات آهکی بوده ، در طول مسیر ۵۰۰ متری غار دیدن قندیلها ،چکیده و چکانده ها ،راهروهای قارچی ،تالارهای زیبا وخفاشها ، اشتیاق پیمودن راه را دو چندان میکرد.

در بعضی جاها با خزیدن طی مسیرکردیم. ساعت ۱۶ به انتهای غار رسیدیم و در ساعت ۱۸:۳۰از غار بیرون آمدیم و به سمت ون بازگشتیم و در ساعت ۰۰:۳۰ صبح جلوی باشگاه پیاده شدیم .

گزارش از سعیدی

یکی از سئوال هائی که به ذهن صعود کنندگان قله ها می رسد این است که نام قله ها چگونه و توسط چه کسانی انتخاب شده اند. در بیشتر مواقع جواب به این سئوال کمی مشکل است، ولی به نظر می رسد نام اکثر قله ها بر گرفته از ریشه ی زبان محلی و توسط اهالی منطقه گذاشته شده است.

مانند نام این کوه که در حقیقت نیزه وا است. (وا) در گویش محلی به معنای باد است، بادی که مانند نیزه، تیز و برنده ست.

این بار مقصد سفر ما منطقه جالب و خاص سمنان بود. قله ی نیزه وار بلندترین قله ی استان سمنان است و ما عدد ۳۷۵۰متر را به عنوان ارتفاع این قله با GPS ثبت کردیم.

این کوه در شمال شهر زیبا و توریستی شهمیرزاد واقع است و مبدا صعود این کوه روستای کوهستانی چاشم با فاصله ی ۲۵ کیلومتری از این شهر است. ارتفاع این روستا که معنای محلی آن (بسیار سرد) است، ۲۱۶۰ متر از سطح دریا ست.

تیم ما ۱۷ نفرة ما مجموعه ای از ۳ نفر میهمان و راهنما از سمنان و ۱۴ نفر اعضای باشگاه بود.

به خاطر طولانی بودن مسیر صعود جمعه ۳۰ مهر ساعت ۳۰/۵ صبح صعود را شروع کردیم. ناگفته نماند پنجشنبه ۲۹ مهر ساعت ۱۵ از باشگاه حرکت کردیم و در سر راه خود در نزدیکی مهدی شهر(سنگسرسابق) ضمن بازدید از غار دربند که یکی از غارهای بزرگ آهکی ایران است، ساعت ۱۰ شب به چاشم رسیدیم و شب را با هماهنگی یکی از اعضا در منزل یکی از اهالی مهمان نواز آنجا به صبح رساندیم. مسیر صعود این قله بعد از طی جاده ای کوتاه و خاکی که به طرف شمال روستا کشیده شده است، به پاکوبی می رسد که داخل دره ای قرار دارد. این پاکوب حدود یک ساعت ادامه دارد، بعد از آن به گردنه ای می رسد که روی یالی ست پهن و هموار که با چرخش در ارتفاع ۳۲۰۰ متری به طرف قله ادامه دارد.

ساعت ۳۰/۱۲ همه ۱۷ نفر به قله رسیدیم. روی قله با توضیحات یکی از کوهنوردان سمنان با اسامی کوه ها و مناطق اطراف آن بیشتر آشنا شدیم.

موقع فرود از قله یکی از دوستان سمنانی سنگی را که شبیه یک نیزه کوچک بود به من نشان داد و گفت وجه تسمیه(نیزه) بر نام این قله آن است که باد شدید بیشتر سنگ های خرد این قله را به شکل نیزه در می آورد.

وقتی بیشتر دقت کردم متوجه شدم حق با اوست و نیزه های کوچک بسیاری در زیر پای مان وجود دارد پس یکی از آن ها را (البته بدون اینکه آن را از جایی بکنم) به یادگاری برداشتم تا در ویترین سنگ های باشگاه قرار دهم.

سرپرست برنامه
ذ- حمیدی ۲/ ۸/ ۸۹

 پی نوشت: سال گذشته برای اولین بار به اتفاق اعضای انجمن کوهنوردان ایران (نمایندگی سمنان) این قله را صعود کردم همان موقع تصمیم بر آن شد سال آینده صعودی مشترک با هم به این کوه داشته باشیم. جا دارد از همراهی و همکاری این همنوردان که در صعود امسال نیز در کنار ما بودند تشکر و قدردانی شود.

از شرق به غرب: دارآباد، سیاه بند، پیازچال، توچال، شاه نشین،‌ بازارک،‌ لوارک، سه سنگ و منار

برنامه ی هفته ی گذشته ی ما صعود قله ی منار به ارتفاع ۳۵۶۰ متر بود که به اتفاق ۱۸ نفر از اعضا و به سرپرستی آقای محمد رهبری اجرا شد.

تیم ما روز جمعه ۲۳/۰۷/۸۹ ساعت ۷:۳۰ صبح از روستای مورود کوهپیمایی را شروع کرد.

جاده ی روستای زیبای مورود به طول حدود ۵ کیلومتر در منطقه ی پل خواب جاده ی چالوس قرار دارد. حدود ساعت ۱۲ ظهر به قله رسیدیم. این کوه صعودی ساده و فرح بخش در یک روز پاییزی را با هوایی صاف و دل انگیز، برایمان به ارمغان آورد.

از روی این قله، توچال، دماوند، دوخواهران، چپکرو، خلنو، سرکچال، کمان کوه، هرزه کوه، آزاد کوه و بسیاری از قلل البرز مرکزی نمایان بود. قله هایی که دیگر صبرشان به پایان می رسد و منتظر اولین بارش برف پاییزی هستند تا بار دیگر جلوه هایشان تغییر کند و از رنگ قهوه ای خاک و سنگ به رنگ سفید و درخشان برف تبدیل شوند.

ذ.حمیدی ۲۵/۰۷/۸۹

تیم ۱۲ نفره باشگاه بعد از ظهر پنجشنبه ۱۵/ ۷ / ۸۹ از تهران حرکت کرد و ساعت ۹ شب در محل سرچشمه، کمپ شب مانی برپا کرد.

صبح روز بعد در ساعت ۳۰/۷ کوهپیمایی را شروع و از طریق پاکوبی مناسب که در‌ آخر جاده ی خاکی موسوم به رصد خانه قرار دارد، به طرف قله حرکت کرد. این صعود به حدود ۳ الی ۴ ساعت زمان نیاز دارد.
این کوه چند یال منتهی به قله دارد، مسیر صعود ما بعد از عبور از یک شیب تند و یک مسیر تراورسی به یال شمال غربی این قله رسید. در حال حاضر بر روی این قله عملیات نصب یک رصد خانه در حال اجرا ست که آنتن های هواشناسی و مخابراتی آن از دور دیده می شود.

بر روی قله علاوه بر این آنتن ها چند کانکس و مصالح ساختمانی زیادی نیز دیده می شد. بعد از عکاسی در روی قله، مسوول این تجهیزات راجع به این کوه و رصد خانه ی در حال ساخت آن که(رصد خانه ملی ایران ) نام دارد توضیحاتی ارائه کرد که به شرح زیر است:

۱-    این کوه آلودگی نوری ندارد ـ یعنی نور زیاد شهرها و روستاها در اطراف آن نیست.
۲-    این کوه کمتر ابری را به سوی خود جلب می کند ـ یعنی بارش در این منطقه کم است.
۳-    در این کوه باد کمی می وزد.
۴-    اطراف این کوه تقریبا خالی از ارتفاع است و فقط قله ی کرکس در ۵۰ کیلومتری آن از دور نمایان است.
۵-    ارتفاع این کوه ۳۶۲۰ متر است که مرتفع ترین رصد خانه ایران خواهد شد.

تمام این توضیحات به علاوه منطقه ی جالب روستای کامو(که معنی آن را نتوانستیم بیابیم) و نکته های جالب کوهپیمایی ما دست به دست هم داد تا به این نتیجه برسیم که این کوه نیز مانند کوه ها ی دیگر ارزش حداقل یک بار صعود کردن را دارد.

به ویژه آن که قرار است در ۵ سال آینده جاده ای تا قله نیز بر آن کشیده شود . این کوه هم مانند بسیاری از کوه های دیگر که به دلایل متعدد و این بار به دلیل محکمه پسند(پیشرفت علم و دانش در زمینه نجوم) از نظر زیست محیطی در حال نابودی است. پس تا وقت هست به این کوه سفر کنید و از مناظر آن  و مشخصات منحصر به فردش  بهره مند شوید.

ذ- حمیدی
۱۹ / ۷ / ۸۹

۱۷/۰۷/۸۹

ذ.حمیدی ۱۲/۰۷/۸۹

(حاوی عکس نمیباشد)

این خط الراس از طرف شرق به گردنة امامزاده هاشم در جادة هراز و از طرف غرب به گردنه یونه زا و در ادامه به قله های خرسنگ، جانستون، خلنو و … می رسد. ساده ترین مسیر صعود قله آتشکوه از طریق روستای افجه در منطقه لواسانات(کوچک) است. تیم ۱۷ نفرة ما روز جمعه به سرپرستی رضا جزایری از طریق جاده تهران ـ لشگرک به روستای افجه رسید و صعود را ۷ صبح آغاز کرد.

پس از یک ساعت به دشت همیشه سرسبز، زیبا و کوهستانی هویج رسیدیم. بعد از صرف صبحانه به سمت دشت دوم(غرب) تراورس کردیم. با رسیدن به آبشار موسوم به آتشکوه از مسیر سمت چپ(باز هم غرب) که مسیر زمستانی ست به طرف قله حرکتمان را ادامه دادیم. این مسیر بعد از شیب تندی که پاکوب هم دارد به یال بین دو قله ساکا و آتشکوه می رسد. پس از رسیدن به این منطقه گردنه مانند، به طرف تیغه های صخره ای زیر قله آتشکوه ادامه مسیر دادیم.

ساعت ۳۰/۱۲ ظهر ۱۴ نفر از اعضا به قله رسیدند و ۳ نفر دیگر به دلیل آماده نبودن و همراهی نکردن تیم اصلی به قلة ۳۳۵۰ متری ساکا صعود کردند.

در ساعت ۳۰/۲ بعدازظهر پس از پیوستن ۲ تیم به یکدیگر و صرف نهار و استراحت در زیر سایه درختان پربار گردو به طرف روستا حرکت کردیم و ساعت ۵ به مینی بوس رسیدیم و پس از مدت ها برنامه ای را زودهنگام، آرام و بی دغدغه به پایان رساندیم.

ذ ـ حمیدی
 5 مهر ۸۹

دوازده نفر از اعضای تیم روز جمعه ۲۶ شهریور ماه ساعت ۷ صبح پس از طی ۲ ساعت زمان، از طریق جاده تهران ـ فشم ـ گرمابدر به گردنه یونه‌زا (خاتون‌بارگاه ـ ۳۰۶۰ متر) رسیده و برخلاف همیشه که صعود را شروع می‌کردیم، این بار فرود خود را به داخل دشت لار از طریق ادامه جاده و تنگه یونه‌زا آغاز کردیم.

بعد از یک ساعت به کف دشت لار(۲۶۵۰ متر) رسیدیم. بعد از صرف صبحانه ابتدا به طرف چشمه پرآب و دیدنی دوبرار رفته و پس از برداشتن آب، صعود یال تیغه‌ای و سنگی آسمان‌کوه را که روبروی این چشمه قرار دارد شروع کردیم. این یال شیبی تند دارد و با افت و خیز فراوان همراه است.
ساعت ۱ بعدازظهر به دلیل کمبود وقت تیم را به دو قسمت تقسیم کردیم. تیم اول(۴ نفر) به سرپرستی یکی از اعضا از مسیر ناهموار و دیواره‌ای جنوبی این کوه فرود آمدند و بقیة اعضای تیم به سرعت جهت دستیابی به قله، به راه خود ادامه دادند و در ساعت ۱۵ همة ۸ نفر قله را صعود کردند.

روی قله میله‌ای نصب شده بود که قبلاً وجود نداشت (آخرین صعود ۲۶ سال پیش).

با GPS ارتفاع قله را ۳۶۲۰ متر اندازه‌گیری کردیم و بعد از عکاسی و کمی استراحت ابتدا از مسیر شمالی و بعد از دور زدن کامل این کوه از غرب آن به سمت دشت لار بازگشتیم.

بعد از پیوستن دوباره همه اعضای تیم، جهت صعودی دوباره و این بار به گردنه یونه‌زا آماده شدیم که به دلیل خستگی اعضا، در ساعت ۹ شب در حالی که نور پرفروغ ماه ما را بدرقه می‌کرد، به راننده و مینی‌بوس باشگاه رسیدیم.

سرپرست برنامه  ذ ـ حمیدی
۲۹/۶/۱۳۸۹

کوهنوردان از سه مسیر این قله را صعود می کنند:

الف) از سمت غربی دماوند(یا گردنه سرداغ) یا از رودخانه سه سنگ در منطقه ییلاقی ورارو(برنامه ۳روزه تابستانی)
ب) از منطقه گرمابدریا دشت لار(برنامه ۵/۱ روزه)
ج) از مسیر روستای یالرود(بلده) که صعودی یک روزه ولی طولانی و طاقت فرساست.

تیم ۹ نفره ما ساعت ۳ عصر پنجشنبه از طریق جاده هراز – دوراهی هردورود به روستای مزید در ۵ کیلومتری بلده رسید و شب را در منزل یکی از بستگان به صبح رساند. روز جمعه ساعت ۴۵/۷ صبح صعود را از انتهای جاده در دست احداث یالرود به سرخک(گردنه قو)  در ارتفاع ۲۴۵۰ شروع کرد. این جاده از خارج شهرستان بلده شروع شده و به روستاهای یالرود،ورزن و هَتر می رسد و بعد از آن به شکل ناهموار به طرف دره یالرود ادامه می یابد. ۵ کیلومتر که از یالرود فاصله می گیریم پهنای جاده کم می شود که محل مناسبی برای پارک ماشین است. این جاده خاکی حدود ۵ کیلومتر دیگر ادامه دارد تا به اول جاده مالرو داخل دره یالرود برسد. این مسیر را پیاده طی می کنیم و حدود ساعت ۹ به ابتدای دره می رسیم. ۴ ساعت دیگر زمان لازم است تا از طریق دره یالرود به گردنه چپکرو به ارتفاع ۳۵۵۰ متری برسیم.

این مسیر ابتدا به شکل زمین های هموار و زیبا در کنار رودخانه سبزگونه و رویایی یالرود ادامه یافته و پس از تنگ شده دره و کم شدن آب به چند دوراهی می رسد. مسیر دست چپ(شرق) به گردنه چپکرو می رسد. به دلیل صخره ای بودن قله باید آن را دور زد و از سمت جنوبی صعود کرد. حدود یک ساعت طول می کشد تا از گردنه چپکرو، شیب های تند و سنگی زیر قله را صعود کنیم و به نقطه ی ۳۹۵۰ متری که خط الراس فرعی چپکروست برسیم. از اینجا به بعد به سمت شمال غربی ادامه مسیر می دهیم و پس از طی یک شیب کوتاه و تند دیگر به قله چپکرو قدم می گذاریم.

GPS ما ارتفاع ۴۰۸۵ متر را ثبت می کند که اگر خطا های احتمالی آن را به نفع کوهنوردان محاسبه کنیم عدد ۴۱۰۰ متر حد نهایی ارتفاع این قله از نظر ماست. لازم به ذکر است که بیشتر ارتفاع های ذکر شده در نقشه های کوهنوردی دقیق نیست و همواره بیشتر از اندازه گیری ست که با GPS انجام می شود.

ساعت ۳ بعدازظهر(در حالی که ۵ نفر از اعضای تیم قله را صعود کرده بودند) به طرف پایین حرکت کردیم. ۲ نفر دیگر تا حدود ۱۰۰ متر قله،‌یک نفر تا ارتفاع ۳۸۰۰ و یک نفر نیز تا ارتفاع ۳۵۰۰ متر صعود کردند. پس از پیوستن دوباره ی تمام اعضای تیم به دلیل طولانی بوده مسیر بازگشت و کمبود وقت به سرعت به طرف محل ابتدای حرکتمان راه افتادیم. (پیش بینی های لازم را قبلاً انجام داده بودیم). هنگام بازگشت در کنار یکی از سرچشمه های اصلی «یالرود» غذا خوردیم و از آن آب بی نظیر که توصیف اش با این قلم امکان پذیر نیست بهره مند شدیم. ساعت ۳۰/۸ شب بعد از حدود ۱۳ ساعت کوهپیمایی در دل تاریکی شب به راننده و اتومبیل باشگاه که منتظرمان بودند پیوستیم.

پی نوشت:
این اولین صعود رسمی باشگاه به این قله از زمان تاسیس تاکنون بود. بعضی از قلل البزر مرکزی به دلیل غیر قابل دسترس بودن به ندرت صعود می شوند، چپکرو هم یکی از همین قلل است. از اولین صعودم به این قله ۲۵ سال و ازآخرین آن ۸ سال می گذرد. وقتی هفته گذشته به دنبال کسب اطلاعات جدید برای صعود این قله بودم(تلفن به چند تن از دوستان تهرانی و شهرستانی و جستجو در اینترنت) متوجه شدم که اطلاعات مدونی درباره این قله وجود ندارد. امیدوارم این خلاصه گزارش بتواند اطلاعات دقیق تری در اختیار علاقمندان صعود این قله رفیع و البته بکر قرار دهد. (همنوردان عزیز می توانند در صورت لزوم و مراجعه مستقیم به دفتر باشگاه از کروکی و گزارش کامل این صعود استفاده کنند).

سرپرست برنامه: ذ ـ حمیدی
۲۲/۶/۸۹

در سال ۱۳۸۴ یک تیم از خانه ی کوهنوردان تهران(زنده یاد ابراهیم شیخی، ناصر جنانی و ذبیح اله حمیدی) موفق شدند طی ۱۶ هفته ی متوالی(از خرداد تا شهریور)، این ۱۶ مسیر را در قالب برنامه های یک روزه به یاد کوهنورد فقید و برجسته جلال رابوکی اجرا کنند. اکثر مسیرهای یاد شده را زنده یاد جلال رابوکی (فروزان) طی سال ها کوهنوردی در دماوند شناسایی و صعود کرده بود. (یادش گرامی باد)

و اما شرح برنامه:
تیم ۱۴ نفره ی باشگاه کوهنوردی اسپیلت روز چهارشنبه ۱۰ شهریور ۸۹ در یک سفر ۶ ساعته با مینی بوس باشگاه، ساعت ۷ عصر خود را به ارتفاع ۲۹۵۰ متری انتهای دشت ناندل موسوم به سنگ استراحت گاه (مثلثی) رساند. در این سفر ابتدا در کیلومتر ۸۵ جاده ی هراز به طرف جاده ی روستاهای حاجی دلا، میان ده و ناندل ادامه ی مسیر دادیم. در بین روستاهای میان ده و حاجی دلا جاده ی ناهموار دشت ناندل به نام (چمن بن) جدا شده حدود یک ساعت ادامه دارد. شب پر ستاره و آرامی را در آغوش دماوند به صبح رساندیم.
صبح روز بعد صعود را شروع کرده بعد از ۴ ساعت کوه پیمایی خود را به اولین کمپ رساندیم. این مسیر ابتدا به شکل دشت و بعد از آن روی یالی قرار گرفته تا به جانپناه می رسد. جان پناه فلزی این کمپ که در حدود ۴۰۰۰ متری واقع است برای بسیاری از تیم ها محل شب مانی مناسبی ست، ولی تیم ما قصد شب مانی در این کمپ را نداشت. پس بعد از کمی استراحت به طرف کمپ دو حرکت کردیم. در ضمن با هماهنگی قبلی بارهایمان توسط چهارپا تا این ارتفاع حمل شده بود. ولی از این جا به بعد باید خودمان کوله ها را می کشیدیم.
در ساعت ۵ عصر به ارتفاع ۴۶۷۰ متری کمپ دو که به اشتباه به پناهگاه ۵۰۰۰ مشهور است رسیدیم. ۵ تخته چادر را بر پا کردیم و مشغول استراحت و شب مانی شدیم.

مسیر کمپ ۱ به کمپ ۲ بعد از پیچ و خم های روی یال به صخره هایی می رسد که پناهگاه دوم روی آن واقع است. در بعضی از قسمت های این مسیر، نیاز به دست به سنگ شدن هست که به دلیل ریزشی بودن باید با احتیاط از آنها عبور کرد.
صبح روز سوم، ساعت ۱۵/۶ به طرف قله حرکت کردیم.
مسیر کمپ ۲ به قله بعد از طی یک ساعت به صخره ای می رسد که باید از قسمت غربی آن را دور زد و به بالای آن رسید. مسیر در این قسمت دست به سنگ است و معمولأ نیز با یخ همراه است(یک طناب ثابت ۱۰ متری روی این صخره کار گذاشته بودند.) بعد از این قسمت، مسیر از میان سنگ ها و صخره های زیادی می گذرد که در بین آن ها برف زیادی وجود داشت.

ساعت ۱۰:۳۰ همه ی ۱۴ نفر از دهانه ی شمالی وارد قله شدیم.
هوا بسیار عالی و بدون باد بود. افراد زیادی که از مسیر جنوبی صعود کرده بودند در حال عکس برداری روی قله بودند. تیم ما هم بعد از گرفتن چند عکس و کمی استراحت، آماده ی فرود از بام ایران به ارتفاع ۵۶۲۶ (با GPS ما) شد.
بهترین مسیر بازگشت از قله ی دماوند مسیر جنوبی ست، چرا که به دلیل ناهموار بودن پاکوب ها، مسیرهای دیگر مانند شمالی زمان زیادی برای بازگشت نیاز دارد.
در ساعت ۱:۳۰ بعدازظهر به کمپ دوم رسیدیم و بعد از جمع آوری چادرها به طرف کمپ ۱ و در نهایت ساعت ۶ عصر به مینی بوس باشگاه که منتظرمان بود رسیدیم.

پی نوشت:
در سمت چپ (شمال) یال پناهگاه ها، یال دیگری وجود دارد که در سال های گذشته به یال شمالی شهرت داشت ولی از زمانی که این جانپناه ها در اوایل دهه ی ۶۰ روی آن ساخته شد، به یال شمالی مشهور شد، در صورتی که جهت این یال بیشتر به سمت شمال غربی تمایل دارد.
یکی از مسیرهای ۱۶ گانه ی دماوند همان یال(اصلی شمالی) است. در سال ۸۴ هنگام صعود این یال(در برنامه ی صعود ۱۶ مسیر) زنده یاد ابراهیم شیخی از خاطرات ۷۰ روز ماندن در دماوند و مشارکت در ساختن این پناهگاه برایمان می گفت…

در طول اجرای این برنامه، خاطرات صعود مسیرهای ۱۶گانه ی دماوند در سال ۸۴ با ابراهیم شیخی و نمایش قدرت، جسارت و مهارت او در صعود بار دیگر برایم زنده شد و در کنار این خاطرات افسوس و دریغ این که چه زود جامعه ی کوهنوردی کشور فردی مانند او را از دست داد و این که چه عواملی باید دست به دست هم دهد تا دوباره کوهنوردی مانند او در جامعه ی ورزشی ما متولد شود.
(یادش گرامی باد)

سرپرست برنامه/ ذ.حمیدی
۱۵ شهریور ۸۹

جمعه ۵ شهریور به همراه ۲۱ نفر از اعضای باشگاه ساعت ۳۰/۶ صبح صعود را از روستای سرسبز و کوهستانی ایگل(در ارتفاع ۲۰۰۰ متری) شروع کردیم.

بعد از یک ساعت راهپیمایی در کنار باغ های این روستا- در حالی که از همان ابتدای مسیر، قله ی توچال به خوبی نمایان بود- به ابتدای یال صعود رسیدیم. بعد از صرف صبحانه، ۳ ساعت طول کشید تا به اول یال اصلی منتهی به قله رسیدیم،جایی که از دور ۳ آدمک سنگی در ارتفاع ۳۳۰۰ متری به وضوح دیده می شود.

پس از استراحتی کوتاه در ساعت ۱۲ ظهر آخرین تلاشمان را برای صعود قله از کنار آدم های سنگی شروع کردیم. هوا خنک و باد ملایم در حال وزیدن بود. از اینجا به بعد مسیر سنگی و در بعضی نقاط ریزشی می شود. با طی کردن آخرین سربالایی به صخره های زیر قله رسیدیم.

در میان این صخره ها شکافی بود که به راحتی از آن عبور کرده در ساعت ۱:۴۵ ظهر به بام تهران(توچال) در ارتفاع۳۹۵۰ رسیدیم. بعد از احوالپرسی با دوستان و اعضایی که از مسیر عادی شیرپلا به قله صعود کرده بودند، همگی از مسیر  ایستگاه ۷ و ۵ تله کابین به طرف شهر حرکت کردیم.

حواشی برنامه:
۱ – تصادف جزیی مینی بوس باشگاه با یک اتومبیل(مقصر) در گردنه ی لشگرک و معطلی ۱۵دقیقه ای تیم.
۲ – شکستن انگشت دست یکی از اعضای باشگاه به هنگام فرود از مسیر ایستگاه ۷ به ۵ توچال که به دلیل سر خوردن پای ایشان در یک شیب تند شن اسکی رخ داد. متأسفانه به دلیل شدت شکستگی، دست ایشان نیازمند انجام عمل جراحی است که امیدواریم هرچه سریع تر این عضو فعال و با انرژی، بهبودی کامل خود را به دست آورند.
۳ – بازگشت دیر هنگام یکی دیگر از اعضای باشگاه از مسیر عادی سنگ سیاه(پناهگاه امیری) به پس قلعه که به دلیل سهل انگاری سرپرست برنامه رخ داد.
این عضو جدید بنا به توصیه ی سرپرست به اتفاق چند تن از اعضای دیگر از مسیر عادی(شیرپلا) اقدام به صعود کرده بود که به دلیل کندی حرکت و جدا ماندن از تیم در ساعت ۱۰ شب توانست به سختی خود را از مسیر دره ی اوسون به دربند برساند.

نتیجه گیری اول:
اگر خرافاتی باشیم می توان گفت مسیری که ۳ بار صعود نشده بود در بار چهارم قربانیان بی گناه خود را از این باشگاه گرفت.
نتیجه گیری دوم:
(غیر خرافاتی) تمام مسایل بالا در جلسه ی هیأت رئیسه و جلسه ی عمومی باشگاه به بحث گذاشته خواهد شد.

ذ.حمیدی: سرپرست برنامه
۰۷/۰۶/۸۹

تیم ۱۵ نفره ما روز جمعه ۲۹/۵/۱۳۸۹ از مسیر روستا و تنگه آب‌نیک (گرمابدر ـ فشم) توانست ۶ ساعته این قله را صعود کند.

هوای آن روز برعکس تصورمان بسیار گرم و آزاردهنده بود.

اگر نسیمی که روی خط‌الرأس (گردنه) شروع به وزیدن کرده بود ادامه پیدا نمی‌کرد، شاید یکی از گرم‌ترین روزهای کوهنوردی سال را در ارتفاعات ۴۰۰۰ متری تجربه می‌کردیم.

آب کم این مسیر و همینطور بستر سنگی صعود تا قله که مسیری خشک و ناهموار بود دست به دست هم داد تا در پایان برنامه، علاوه بر اینکه ۲ نفر از اعضا موفق به صعود قله نشدند، یک نفر هم دچار گرمازدگی و ارتفاع‌زدگی شد.

البته در این بین روزه‌گرفتن و کم شدن انرژی (ذخیره‌ای) افراد در ماه رمضان را هم باید در نظر گرفت.

خرسنگ را از چند مسیر می توان صعود کرد :

۱ – از روستای گرمابدر که در بین راه قسمتی کاملا دست به سنگ دارد که صلاح نیست افرادی که به فنون سنگ نوردی آشنا نیستند از این مسیر صعود کنند.
۲ – از یال زمستانی بعد از پست نگهبانی محیط زیست در جاده ی معدن خاتون بارگاه (یونه زا) که مسیری طولانیست و از سمت شرق قله صعود می شود.
۳ – مسیر روستای آب نیک که نرمال ترین مسیر صعود می باشد. در این مسیر بعد از عبور از تنگه ی آب نیک و رسیدن به دوراهی (غار بیوک) به سمت راست (دره ی شرقی) رفته، از آنجا به گردنه ی بین قله ی خرسنگ و جانستون صعود می کنیم. بعد از رسیدن به این گردنه که دره ی لار و قلل خط الرأس دو خواهران و غرب قله ی دماوند به خوبی دیده می شود. ابتدا به قله ی جنوبی خرسنگ که ۵۰ متر کوتاه تر از قله ی اصلی (شمالی) ست صعود کرده و بعد از آن به قله ی اصلی می رسیم. ارتفاع قله ی اصلی ۳۹۵۰ متر می باشد.
برای فرود آمدن از این کوه پیشنهاد می شود از مسیر صعود شده این کار انجام شود. چون تمام یال های این قله که از بالا به نظر می رسد راه فرود داشته باشند به دیواره  هایی ختم می شوند که عبور از آن ها نیاز به مهارت در سنگ نوردی دارند

گزارش از  ذ ـ حمیدی
۳۰/۵/۱۳۸۹

به دلیل ارتفاع بالای مبدأ (۳۲۰۰ متر) زمان لازم جهت صعود ۴ ساعت کافی ست. تیم ۲۷ نفری ما به سرپرستی کوهنورد ارزنده مجتبی رحمان نژاد در ساعت ۷ صبح صعود را از گردنه ی دیزین شروع کرد.

مانند کوه های مشهور دیگر کشورمان در این فصل ترافیک انسانی حرف اول را می زند. ساعت ۱۱ صبح بعد از عکاسی قله یک تیم ۸ نفری به اتفاق سرپرست برنامه برای صعود قلل سرکچال از تیم اصلی جدا شدند.
آن ها بعد از ۴ ساعت صعود و در ادامه ی آن ۴ ساعت فرود، پس از صعود هر ۳ قله ی سرکچال از طریق گردنه ی لجنی به روستای سپیدستان (شمشک بالا) بازگشتند.
ارتفاع قله ی سرکچال ۱ که با خط الرأسی حدوداَ ۴ کیلومتری به کلون سنگ متصل است ۴۲۰۰ متر می باشد.

ادامه ی این خط الرأس به قلل خلنو و پالون گردن می رسد و از آن جا به دو قسمت تقسیم می گردد. شاخه ی اول به قله ی دماوند از طریق گردنه ی مشهور قو و قلل چپکرو و دو خواهران متصل است و شاخه ی دوم بعد از قلل نرگس ها به گردنه ی مشهور گون پشته و قله ی یخچال می رسد. پس از آن این خط الرأس نیز به دو قسمت تقسیم می شود، سمت شمالی تا قله ی آزادکوه و سمت غربی تا قله ی کمان کوه و در ادامه تا قلل سوتک و سرخاب و در نهایت بعد از گذر از گردنه ی کندوان (جاده ی چالوس) به قلل لشکرک های علم کوه می رسد.

از روی قله ی کلون بستک به دلیل مرکزی بودن آن می توان عکس پانارومای زیبایی از منطقه ی البرز مرکزی گرفت.

پی نوشت : به اتفاق دوستان در سال ۱۳۵۴ برای اولین بار این قله را صعود کردیم. در آن زمان با یک شب مانی در روستای سرسبز دربندسر، یک و نیم روزه این قله را از طریق یال بالای روستا صعود کردیم، در آن زمان صعودی سخت و نفس گیربود. ولی اکنون به دلیل وجود فراوان چهارچرخه ای به نام ماشین، دیگر لازم نیست این همه زمان صرف صعود کنیم.

ظاهراّ این کار را باید پیشرفت بنامیم، ولی وقتی به خاطره های آن صعودها باز می گردیم و به خلوتی کوه ها، به بکری مسیرها و به حال و هوایی که مختص آن زمان بود فکر می کنیم، در می یابیم (یا حداقل من) که همیشه و همه جا پیشرفت ماشین نمی تواند دلچسب و روح افزا باشد.
کاش این همه جاده و امکانات در کوه ها ایجاد نمی شد و یا حداقل جلوی این پیشرفت ماشین را میشد یک جوری گرفت.

ولی گویا این دیگر یک رویای دست نیافتنی ست شاید دفعه ی آینده که به قله ی کلون بستک سفر می کنیم، مسیر را باز هم شلوغ تر و پرزباله تر و … ببینیم.

ظاهرأ شمارش معکوس آغاز شده، باید صبر کرد ومنتظر ماند.

گزارش از ذ.حمیدی
۲۸/۰۴/۸۹

قله ی علم کوه به ارتفاع ۴۸۷۸ متر بلندترین قله ی این منطقه و دومین قله ی مرتفع ایران است.
به قول کوهنوردی اگر دماوند را اورست ایران بدانیم قطعاً علم کوه K2 ایران است.

اکثر قلل منطقه ی تخت سلیمان با چند خط الرأس به قله ی اصلی علم کوه می رسند که عبارتند از :
۱- خط الرأس قلل پسنده کوه، سیاه کمان، چالون، سیاه سنگ، شاخک، علم کوه
۲- خط الرأس قلل لشکرگ ها، گردونه، مناره، ستاره، خرسان ها، علم کوه
۳- خط الرأس قلل آنه سرا، کورماکوه، کلجاران، سیاه قوک، رستم نیش، مجموعه سنگی قلل دندان اژدها، تخت سلیمان، شانه کوه و در ادامه ی آن گرده ی آلمان ها، علم کوه
۴- خط الرأس قلل هفت خوان، خرسان جنوبی به خرسان شمالی (که مسیری خطرناک و ریزشی است)، علم کوه
۵- خط الرأس قلل دیوچال به ابیدر تا قله ی سامان و در ادامه تا لشکرگ و خرسان ها، علم کوه

بیشتر شهرت علم کوه به دیواره ای ست که در شمال آن قرار دارد و طول آن با احتساب یخچال، ۷۵۰ متر است که کوهنوردان (فنی) ایرانی و خارجی سالانه از مسیرهای مختلف آن صعود می کنند.
یخچال مشهور اسپیلت که نام باشگاه کوهنوردی ما هم از آن گرفته شده است در شمال غربی این قله و در ارتفاع ۴۵۰۰ متری واقع است.

از چند منطقه می توان وارد محدوده ی تخت سلیمان شد که عبارتند از:
۱- از منطقه ی کلاردشت، ۲- از منطقه ی طالقان، ۳- از منطقه ی تنکابن (دره ی سه هزار) و ۴- از منطقه ی دلیر و الیت

کوهنوردانی که مایلند از منطقه ی کلاردشت این قله را صعود کنند به طور معمول از دو مسیر اقدام می نمایند:
مسیر اول از قرارگاه کوهنوردی رودبارک، وندراین، سرچال، علم چال، علم کوه
مسیر دوم از قرارگاه کوهنوردی رودبارک، وندراین، خرم دشت، تنگه گلو، حصارچال، علم کوه
تیم ۳۲ نفری ما به سرپرستی غلامرضا خلیل آبادی روز جمعه ۱۸/۴/۱۳۸۹ ساعت ۵ صبح با یک دستگاه میدل باس به قصد روستای رودبارک تهران را ترک کرد. پس از ۸ ساعت در جاده چالوس که توأم با تحمل ترافیک بود به قرارگاه کوهنوردی رودبارک رسیدیم. با هماهنگی قبلی ۳ دستگاه وانت نیسان در آنجا آماده بود تا تیم ما را از این ارتفاع ۱۶۰۰ متری به ارتفاع ۳۲۰۰ متری تنگه گلو جابجا نماید.

ساعت ۴ عصر بعد از طی این مسیر حدوداً ۲۰ کیلومتری که خوشبختانه هنوز خاکی است، به آن جا رسیدیم.
از آخرین زمانی که در آن منطقه بودم ۲ سال می گذرد. گویا در این مدت به خیل علاقه مندان صعود علم کوه همچنان اضافه می شود، چون زمانی که صعود را شروع کردیم تا به حصارچال برسیم تیم های زیادی را مشاهده کردیم که یا در حال صعود بودند یا در حال بازگشت. خوشبختانه دشت حصارچال آن قدر وسیع هست که بتواند چادرها و کوهنوردان بسیاری را در خود جای دهد. وقتی ساعت ۶ عصر آن جا رسیدیم چادرهای زیادی را دیدیم که برافراشته شده اند و افرادشان مشغول استراحت اند.
اکثر تیم ها بجز چندتایی، شهرستانی بودند که با تجهیزات عادی تابستانی و با رویکردی به طبیعت گردی و کوهپیمایی اقدام به صعود این دومین قله ی مرتفع ایران زمین می کردند، رویکردی غیرتخصصی و فنی (درست مانند دو منطقه ی مرتفع دیگر ایران در این فصل، یعنی دماوند و سبلان)
چقدر مناسب بود تا تعداد سازمان های کوهنوردی استاندارد در کشور افزایش می یافت تا این علاقه مندان به طبیعت و ورزش کوهنوردی را بهتر سازمان دهی و راهنمایی می کرد تا این افراد بیشتر با اصول اصلی ورزش کوهنوردی آشنا می شدند تا هم خودشان لذت بیشتری ببرند و هم بدینوسیله سطح کوهنوردی از نظر کیفی در کشور ارتقا یابد. اصولی مانند طرز لباس پوشیدن و تجهیزات، مثل استفاده نکردن از کفش کتانی یا پوتین سربازی و …، طرز برخوردهای زیست محیطی مانند نریختن زباله و آتش نزدن گیاهان و …، طرز گفتگوهای جمعی، مثل عدم ایجاد سروصدای اضافی (فریاد و سوت زدن، آواز خواندن نابهنگام) در هنگام صعود، یا ابراز عباراتی تکراری و فراوان و ملال انگیز مانند ماشاءا…، انشاءا… یا خسته نباشید و در نهایت رعایت الگوهای صحیح کوهنوردی، زیست محیطی، جمعی، اجتماعی و …

شب زیبایی را در دشت حصارچال و در ارتفاع ۳۷۰۰ متری به صبح رساندیم. واقعاً مکان بی نظیر و استثنایی ست در میان کوهستان های ایران.
تمام کف حصارچال پوشیده از چمن و نهرهای کوچک که در بعضی نقاط به شکل دریاچه های پراکنده و کوچک خودنمایی می کرد.
دور تا دور حصارچال را قلل زیبای منطقه فرا گرفته است که دیدن تمام اینها فرد بیننده را محسور و مسرور خود میکند.
ساعت ۵ صبح روز شنبه ۱۹/۴/۱۳۸۹ صعود قله را شروع کردیم.
مسیر پاکوبی که در کنار یال مرجی کش (قله ای در شمال حصارچال) وجود دارد، ساده ترین مسیری است که با آن می توان به قله علم کوه دست یافت. حدود ۵ ساعت طول کشید تا این مسیر زیبا و متنوع را صعود کنیم. با ارتفاع گرفتن تدریجی مناظر قله های اطرافمان نمایان تر می شد.
در ارتفاع ۴۵۰۰ متری، زمانی که با قله فاصله زیادی نداشتیم، به صلاحدید سرپرست، تیم به سه دسته تقسیم شد تا افراد با توجه به توانایی جسمی و سرعتی شان لذت بیشتری از صعود خود ببرند.

عکس روی قله را ساعت ۱۱ صبح گرفتیم.
قله ی کوچک و ریزشی علم کوه گنجایش پذیرش همه ۳۲ نفر را نداشت. به دلیل فشردگی جمعیت هر طور بود عکسی گرفتیم و از طریق شن اسکی دره به طرف حصارچال بازگشتیم. بعد از رسیدن به آنجا و استراحتی ۲ ساعته به تنگه گلو بازگشتیم و در ساعت ۵ عصر با وانت هایی که نشستن در عقب آنها توانایی و مهارت خاصی لازم دارد جاده خاکی و پردست انداز تنگه گلو به رودبارک را در یک ساعت طی کردیم.
با رسیدن به قرارگاه بدون اتلاف وقت آماده شدیم وبه طرف تهران بازگشتیم و در ساعت ۱۲ شب در مقابل باشگاه این برنامه ۲ روزه به پایان رسید.

پی نوشت اول: هوای گرم و استثنایی آن دو روز طوری بود که موقع رسیدن به قله نیاز به پوشیدن لباس اضافی نبود (که این اصلاً خوب نیست!).

پی نوشت دوم: در مسیر صعود قله به یکی از دوستان کوهنورد قدیمی و باسابقه برخوردم. در حال صعود کمی گپ زدیم و به ذکر خاطراتی از گذشته پرداختیم. به زمانی بازگشتیم که پیاده از رودبارک تا دشت حصارچال را طی می کردیم و در بین راه در ونداربن در محلی که اکنون به نیمه شهرکی تبدیل شده، استراحت می کردیم و پای صحبت پیرمردی طالقانی الاصل به نام درویش می نشستیم که از خاطرات دوران رضا شاه برایمان می گفت. قاطرچیان و کوهنوردان پس از استراحت، مسیر طولانی حصارچال را طی می کردند. پس از کمپ زدن در دشت حصارچال ظرف چند روز پیاپی به صعود قلل مختلف آن منطقه می پرداختند (همین الگو در منطقه علم چال هم اجرا می شد.).

عجیب است که دیگر خبری از این گونه صعودها نیست. با اینکه تعداد علاقه مندان به کوهنوردی حالا خیلی بیشتر از گذشته است، ولی به نظر می رسد از نظر کیفی رشد چندانی نداشته ایم.
افراط و تفریط در زندگی ما ایرانیان بسیار دیده می شود، در گذشته که نه جاده ای بود و نه این همه امکانات و تعداد کوهنوردان هم نسبت به جمعیت کم بود، با این حال همه آنها تقریباً در یک سطح و یک فرهنگ به کوهنوردی (نه چیز دیگر) می پرداختند.

مطمئناً مدیریت کلان در این ورزش می تواند به ردیابی این مقال بپردازد.

گزارش از: ذ. حمیدی
۲۱/۴/۱۳۸۹

به همین مناسبت در روز جمعه ۱۱/۴/۱۳۸۹ از ساعت ۱۱ صبح تا ۷ بعد از ظهر در باغی که منزل یکی از اعضا بود، جشن کوچکی با حضور ۸۰ نفر از اعضای باشگاه به همراه خانواده هایشان در منطقه کردان کرج برگزار شد.

در طی این مراسم که با صرف ناهار جمعی و پذیرایی همراه بود، از ساعت ۱۵ تا ۱۶:۳۰ در نشستی رسمی، اعضای باشگاه به ارائه نظرات، پیشنهادات و انتقادات خود پرداختند.

در این نشست که چند عضو هیئت رئیسه و عضو پایدار باشگاه نیز حضور داشتند، ابتدا آقای ذبیح ا… حمیدی (مسئول باشگاه) ضمن خوش آمدگویی به حضار، تاریخچه ی مختصری از روند تشکیل باشگاه را به اطلاع حضار رساند و در ادامه اعضای باشگاه به شرح زیر به ارائه نظرات، انتقادات و پیشنهادات خود پرداختند:

-    پیشنهاد درجه بندی کردن سختی برنامه های کوهنوردی (آقای کریم شمشاد)
-    نصب تابلویی جهت آموزش گره های کوهنوردی به شکل تئوری در باشگاه (آقای محمدرضا بهروزی)
-    تشکیل کمیته ای جهت دستیابی به اطلاعات شغلی و تحصیلی اعضا در راستای همکاری هرچه بیشتر آنان در امور اجرایی باشگاه (آقای عباس تاج نسائی)
-    تغییر شروع ساعات جلسات عمومی در فصول مختلف (آقای بهنام آزادعلی)
-    تفکیک حضور اعضا در برنامه های کوهنوردی برحسب توانایی های جسمی (آقای سهیل وکیل)
-    تغییر تاریخ برنامه صعود جبهه شمالی دماوند در شهریور ماه به دلیل مقارن شدن با ماه مبارک رمضان (آقای شنتیا ربانی)
-    اجرای برنامه صعود دماوند در مدت زمان کوتاه تر (آقای مهدی موسی نژاد)
-    در دسترس قراردادن آیین نامه باشگاه در سایت و دفتر باشگاه جهت آگاهی بیشتر اعضا از قوانین مربوطه (آقای عبدالرحیم صادق نژاد)
-    قراردادن لیست برنامه های فنی در سایت باشگاه (آقای علی علیپور)
-    انتقاد و پیشنهاد در راستای هر چه بهتر بایگانی کردن گزارش برنامه های کوهنوردی در آرشیو باشگاه (خانم شهربانو درزی)
-    انتقاد و پیشنهاد در مورد بیشتر کردن اجرای برنامه های کوهنوردی توسط اعضای رسمی باشگاه در کنار برنامه های اصلی، خارج از لیست اصلی برنامه ها (آقای توحید نوروزی)
-    انتقاد از اعضای پایدار باشگاه درخصوص سرپرستی نکردن هر چه بیشتر برنامه های کوهنوردی خارج از لیست اصلی برنامه های باشگاه (آقای شنتیا ربانی)
-    انتقاد و پیشنهاد از باشگاه و جامعه کوهنوردی به علت غیرقابل دسترس بودن برنامه های اکسپدیشن و صعود قله های مرتفع خارج از کشور برای عمومی اعضا به دلیل مسائل و مشکلات مالی، اجتماعی، خانوادگی و غیره … (خانم زهره ادیب)
-    پیشنهاد تشکیل صندوق حمایت از صعودکنندگان قلل ۶۰۰۰ و ۷۰۰۰ متری اعضا با شرایط ویژه (آقای عباس تاج نسائی)

پس از ارائه نظرات بالا، مسئول باشگاه تا حدامکان پاسخ هایی را ارائه داد و قرار شد این صورتجلسه در هیئت رئیسه مطرح و پاسخ  های لازم متعاقباً اعلام گردد.

همان طور که قبلاً اعلام شده بود، قرار بود در انتهای این جلسه انتخابات بازرس باشگاه نیز از سوی اعضا انجام پذیرد که متأسفانه به دلیل کاندید شدن فقط یک نفر (تلفنی نه حضوری) این انتخابات به تعویق افتاد.

در پایان از همه اعضایی که احساس مسئولیت کرده و در این جلسه که با زحمات چند تن از اعضای باشگاه آماده شده بود، حاضر شدند و همینطور آنهایی که تلفنی از عدم حضورشان عذرخواهی کردند، کمال تشکر و قدردانی را داریم، ضمناً از کلیه اعضایی که بدون اطلاع قبلی در این جلسه حضور نداشتند انتقاد کرده، به اطلاع می رساند تذکری تشکیلاتی در پرونده شان درج خواهد شد.
امید است در سال آینده این مراسم باشکوه بیشتر و با حضور تمامی اعضا برگزار شود.

ذ-حمیدی
مسئول باشگاه کوهنوردی اسپیلت
۱۲/۴/۱۳۸۹

روستای اوان با چند پارچه روستای دیگر در اطراف این دریاچه زیبای(آب شیرین) قرار دارد.

این بار تعداد نفرات تیم ما ۱۲ نفر بود و طبق معمول از محل باشگاه حرکت کردیم و مسیر حدوداً ۲۵۰ کیلومتری تهران تا الموت و روستای اوان را با مینی بوس باشگاه ۵ ساعته پیمودیم.

عصر جمعه ۴ تیر، قبل از غروب آفتاب در کنار دریاچه چادر ها را بر پا کردیم.

نمای زیبای دریاچه اوان با آن باغ ها و نیزار های سبز و بلند اطرافش و سوسوی چراغ های روستاهای اطراف آن، منظره ی زیبایی  بود که تا ساعت ۱۱ شب از آن لذت بردیم. علی رغم سر و صدای زیاد گردشگران بی قید و بند، توانستیم تا ساعت ۴ صبح خواب نسبتاً راحتی داشته باشیم.

رأس ساعت ۵ صبح راهپیمایی طولانی خود را که به عقیده من از نظر مسافت تا قله حدود ۱۵ کیلومتر و از نظر ارتفاع ۲۱۰۰ متر بود، شروع کردیم. ارتفاع روستای اوان ۱۸۵۰ متر از سطح دریا است.
بعد از ۵/۱ ساعت صعود به اواسط جاده خاکی معدن باریت (نوعی سنگ معدنی) رسیدیم.

این جاده ۱۸ کیلومتر مسافت دارد که از «معلم کلایه» آغاز می شود و تا ارتفاع ۳۳۰۰ متری خشچال ادامه دارد. این جاده در دهه ۷۰ ساخته شده و قبلاً متروکه بوده و طی این سال ها که گه گاه به خشچال سفر کرده ایم، شاهد رونق آن بوده ایم.

بعد از پایان این جاده، یال صعود قله در پیش رویمان قد علم کرد که یالی ترکیبی از سنگ و برف و خاک بود. در ساعت ۴۵/۱۱ به قله ی ۳۹۵۰ متری خشچال رسیدیم.

هوای قله عالی و مناظر قله های اطراف آن بی نظیر و مدهوش کننده بود.

قله های منطقه ی علم کوه، شاه البرز، سیالان در شرق و قله رفیع «بُزابن» در شمال و قله «سماموس» در شمال غرب مان کاملاً هویدا بود.

دره ی وسیع «اشکورات» و روستاهای اطراف این منطقه و چراگاه ها و گوسفندسراهای بی شمار این دیار که همگی به ارتفاعات خشچال متصل می شوند از فراز قله دیده می شد.

جبهه ی شمال این قله کاملاً دیواره ای و صخره های ست که به دلیل ریزشی بودن آن، به نظر غیر قابل صعود می رسد.

بعد از استراحت و عکاسی، راه بازگشت را در پیش گرفتیم.

قبل از رسیدن به اول جاده معدن در ارتفاع ۳۳۰۰ متری از بالا می دیدیم که ماشین های راه سازی چطور به بهانه ی کاوش معدن در حال تخریب و نابودی بخش عظیمی از کوه خشچال اند.
وقتی به معدن رسیدیم به عنوان اعتراض به اتاق نگهبانی سری زدیم.

در آنجا یکی از محیط بانان منطقه حضور داشت که دست بر قضا خودشان نیز نه تنها معترض به این تخریب، بلکه معترض به کل سیاست های تخریب گرایانه ی متصدیان محلی به بهانه ی توسعه و پیشرفت در منطقه ی الموت بودند. ولی متأسفانه کاری از دستشان بر نمی آمد(به خاطر سهولت صدور مجوز های قانونی).

این منطقه یکی از مناطق بی نظیر تاریخی و طبیعی کشورمان محسوب می شود و لازم است متصدیان خدمت به ملت به منافع دراز مدت این سرزمین تاریخی بیشتر بیاندیشند و قبل از اقدامات توسعه و پیشرفت، اول فکر کنند که چرا ایران جزء ۱۰ کشور جالب تاریخی و طبیعی جهان انتخاب شده است!

با اینکه توریست های زیادی به کشور ما سفر نمی کنند ولی متأسفانه شاهد آن هستیم که متصدیان امور از یک طرف و مردم آموزش ندیده از طرف دیگر به چه سرعتی مشغول نابودی مواهب بی شمار طبیعی، به ویژه کوه های این سرزمین هستند؛ نابودی که هر روز به بهانه ی احداث جاده و معدن، ساختن ویلا، تله کابین و تفرج گاه و غیره انجام می شود.

امیدواریم روزی قبل از این گونه اقدامات با کارشناسان واقعی و دلسوز محیط زیست بیشتر و بیشتر مشورت و رایزنی شود. کاش روزی برسد که قانون به شکلی تعریف شود که مجوز اول احداث را سازمان های طبیعت دوست و دلسوز صادر کنند نه شخصی که احتمالاً خود حتی یک روز هم به کوه و کوهنوردی و طبیعت گردی(اصولی) نپرداخته است و تنها به فکر پیشرفت و توسعه صنعتی این سرزمین است.

به امید آن روز
سرپرست برنامه : ذ ـ حمیدی
۶/۴/۸۹

در این برنامه ۳۰ نفر از اعضا و یک نفر مهمان شرکت داشتند که در نهایت ۲۷ نفر از این گروه در ساعت ۱۰:۳۰ صبح روز جمعه ۲۸ خرداد موفق به صعود قله ی ۵۶۲۵ متری دماوند شدند. از این تعداد ۱۷ نفر برای اولین بار پا بر بام ایران می گذاشتند.

قله ی دماوند ـ شاه کوه ما ایرانیان ـ ۱۶ مسیر صعود مشخص دارد که همگی یال هایی شناخته شده هستند. علاوه بر این چند مسیر فنی دیگر مانند دره ی یخار و صعود یخچال هایی مانند سیوله و دیوسر و یخچال شرقی و غربی نیز وجود دارند که صعود آنها از دیرباز مورد توجه کوهنوردان بوده است.

مسیر صعود تیم ما، یال جنوبی دماوند (یال گوسفندسرا) بود که با توجه به امکانات موجود در این مسیر، از ساده ترین مسیرهای صعود دماوند است.

و اما شرح برنامه:

تیم ما ساعت ۱۰ شب چهارشنبه ۲۶ خرداد با دو دستگاه مینی بوس به گوسفندسرا یا همان بارگاه دوم دماوند رسید. شب زیبا و پرستاره ای را در ارتفاع ۳۰۵۰ متری به صبح رساندیم.

ساعت ۷ صبح روز بعد، به طرف بارگاه سوم حرکت کردیم و پس از ۴ ساعت به بارگاه سوم در ارتفاع ۴۲۵۰ متری رسیدیم. با توجه به تعداد نفرات تیم، هماهنگی قبلی با آقای امیر محمدپور مدیر محترم پناهگاه جدید فدراسیون کوهنوردی صورت گرفته بود و مسوول پناهگاه آماده ی پذیرش تیم ما بود.

بعد از صرف غذا و استراحت در ساعت ۵ عصر برای هم هوایی تا ارتفاع ۴۷۰۰ متری، به صعود و فرودی ۳ ساعته پرداختیم که البته توأم با هوایی خراب و بارش برف و کولاک بود.

پس از بازگشت دوباره به پناهگاه و صرف شامی مختصر، آماده خواب شدیم. ساعت ۳۰/۳صبح روز جمعه ۲۸ خرداد از خواب بیدار شده و ۵ صبح صعود نهایی را شروع کردیم. با توجه به پیش بینی وضع هوا در سایت های معتبر هواشناسی، آن روز هوایی مناسب صعود داشتیم.

حدود ۵/۵ ساعت طول کشید تا به اتفاق ۲۷ نفر از اعضای باشگاه به بام ایران صعود کنیم. صعودی که در هوایی نیمه ابری و معتدل انجام شد.

به جز ۴ نفر از اعضا که به دلایل مختلف از صعود به قله صرف نظر کردند، ۲۷ نفر به قله رسیدند. در میان آنها ۱۷ نفر از اعضای باشگاه برای اولین بار دماوند را صعود می کردند و به گفته اکثرشان به یکی از آرزوهای کوهنوردی خود رسیده بودند.

اشک شوق و اشتیاق در مرتفع ترین نقطه ایران ناخودآگاه از چشمان همه جاری بود. همه دوستان به اوج لذت صعود رسیده بودند و ثمره ی تلاش چند ماهه خود(صعودهای مختلف و گذراندن دوره های آموزشی) به وضوح می دیدند.

یکی از درخشان ترین حالات انسانی که توأم با پاک ترین احساسات بشری است، بعد از صعود موفق آمیز قله دماوند در وجود هر کوهنوردی رخ می دهد که در هیچ جای دیگر نمی توان سراغی از آن گرفت. آن بالا انسان مانند ارتفاع جغرافیایی که در آن حضور فیزیکی دارد به حالتی از ارتفاع معنوی و حضور می رسد که لذت بخش است و اگر اغراق نکرده باشیم، به عالم عرفانی نزدیک می شود.

به هر حال بعد از ۱۵ دقیقه توقف روی قله و عکاسی، این نقطه ی پرانرژی را ترک کرده و به طرف پناهگاه بازگشتیم.

هنگام بازگشت، سعی کردیم نظم تیمی را همچنان حفظ کنیم و با همان ترتیبی که صعود کرده بودیم، فرود آمدیم. بعد از استراحتی دوباره در پناهگاه به طرف گوسفندسرا حرکت کردیم و در ساعت ۶:۳۰ عصر به جایی که مینی بوس های باشگاه منتظرمان بودند، رسیدیم.

در آن روز ما منظم ترین و پرجمعیت ترین تیم حاضر در منطقه بودیم که با صعود موفقیت آمیز خود مورد توجه خیلی ها قرار گرفتیم.

زیباترین جمله ای که در مورد نظم گروهی ما از سوی کوهنوردی که شاهد صعود ما بود، ابراز شد این بود: «ستاره دنباله دار». ستاره ای که امیدواریم همواره درخشان و دنباله دار باشد. ستاره ای متشکل از تک تک اعضای باشگاه کوهنوردی اسپیلت.

شاد و سالم و سربلند باشید.

سرپرست برنامه:
    ذ. حمیدی
    30/3/1389