وبسایت رسمی باشگاه کوهنوردی اسپیلت

این قله منفرد در ضلع جنوبی جاده فیروزکوه حدفاصله مناطق آب‌سرد و جابون و سربندان واقع شده و همچنین در ضلع شمالی این قله در ارتفاع ۳۰۰۰ متری دریاچه زیبای تار قرار گرفته است.
دامنه‌های شرقی این کوه به روستاهای منطقه دلی‌چای و غرب آن به منطقه گیلاوند ختم می‌شود. در فصل تابستان از هر سو می‌توان این کوه را صعود کرد ولی در زمستان بهترین یال، یال جنوبی است که به منطقه جابون می‌رسد.
در مواقعی مثل امسال که برف کمتر است می‌توان از روستای خسروان به شکل میان‌بر بر روی این یال رسید.
با تیم ۲۰ نفره باشگاه روز جمعه ۷/۱۱/۱۳۹۰ ساعت ۷:۳۰ از روستای خسروان که در فاصله تقریبی ۷۰ کیلومتری شرق تهران می‌باشد، صعود را شروع کردیم (ارتفاع ۲۲۰۰ متر). هوا سرد و نیمه ابری بود و ابر متراکم و فشرده‌ای روی قلل منطقه را فراگرفته بود.
ابتدای مسیر، شیبی تند و شنی بود و اثری از برف بر روی آن وجود نداشت. ۲ ساعت طول کشید تا به روی یال جابون رسیدیم. صبحانه را در پای صخره‌ای صرف کرده، به ادامه صعود پرداختیم.
پس از یک ساعت صعود، هوا سردتر و باد شدیدتر شد. آفتاب هر چند دقیقه یک بار خودی نشان داده و دوباره در پس ابرها پنهان می‌شد.
در ارتفاع ۳۲۰۰ متری تیم ۴ نفره‌ای را به عنوان تیم پیشرو انتخاب کرده و بقیه گروه به صعود ادامه دادیم. ۵ نفر از اعضای تیم از صعود منصرف شده، به طرف پایین بازگشتند. خوشبختانه تمام مسیر بر روی یال قرار داشت و احتمال گم‌کردن مسیر بسیار اندک بود.
تیم پیشرو کم‌کم در مه و ابر فشرده فرو رفته و تنها راه ارتباط ما بی‌سیم باشگاه بود.
این تیم در ساعت ۱۴:۰۰ به قله فرعی زرینه‌کوه به ارتفاع ۳۷۳۰ متر رسیدند و در آنجا که سنگ‌چین بزرگی داشت، منتظر رسیدن بقیه اعضای تیم شدند.
با رسیدن بقیه نفرات و با توجه به وخامت اوضاع جوی تصمیم گرفته شد علی‌رغم توانایی جسمی تعدادی از نفرات تیم صعود قله اصلی به زمان دیگری موکول شده، به اتفاق هم فرود را آغاز کنیم. عکس یادگاری گرفته شد و به سرعت به طرف پایین بازگشتیم.
بعد از یک ساعت با پیوستن ۵ نفر بقیه در ارتفاع پایین‌تر درحالی که همچنان وزش باد سرد ادامه داشت، استراحت کرده، ناهار خوردیم.
در ساعت ۴:۳۰ عصر به پای مینی‌بوس باشگاه که در روستای خلوت و باصفای خسروان منتظرمان بود، رسیدیم و برنامه این هفته باشگاه بدون صعود به قله اصلی به پایان رسید.
ارتفاع این قله بیش از ۳۸۰۰ متر می‌باشد.
بد نیست آگاه باشیم طبق گفته یکی از همنوردان ارمنی، نام‌گذاری این قله (زرینه‌کوه) توسط کوهنورد ارمنی گغام میناسیان است که از پیشگامان ورزش کوهنوردی کشور در دهه‌های ۲۰ و ۳۰ بوده است.
به ظاهر دلیل نامگذاری این کوه به نام زرینه‌کوه، درخششی است که هنگام تابش آفتاب از این کوه به چشم می‌آید.
یاد تمام کوهنوردان درگذشته گرامی باد.

 
اسامی شرکت کنندگان در این برنامه (به ترتیب حروف الفبا):
خانم ها: جدی، داداشی، سلطانی، شاهرخی و محمودی
آقایان: باباوند، تقوی، جزایری، حاصلی (عکاس)، حمیدی (سرپرست)، ربانی، زارعی، سجادیان، سرکیسیان، قلندر، قمشه‌ای، محسن‌زادگان، منفردزاده، موسوی و یوسفی (سرپرست تیم پیشرو)

 گزارش سایت از: ذ. حمیدی
 8/11/1390

ساعت ۵:۴۵ صبح روز جمعه ۳۰/۱۰/۱۳۹۰ با جمعی ۱۷ نفره و در تاریکی سحرگاهی پای در معبر کوچه باغ های یخزده روستای آهار نهادیم.
ارتفاع این روستا ۲۱۰۰ متر است که در جاده ای بن بست قرار گرفته و فاصله اش تا تهران حدود ۳۰ کیلومتر است.

بعد از یک ساعت کوهپیمایی و گذشتن از یک دوراهی به شکرآب رسیدیم. آنجا باغستانی کوهستانی است که چند خانه ییلاقی دارد و امامزاده ای هم از دیرباز در آن مکان خفته است.
قصد تیم ما صعود زمستانی و یک روزه یال طولانی شکرآب بود که در انتها به قله ۳۹۵۰ متری توچال ختم می شود.

وضعیت هوا با پیش بینی که گرفته بودیم تا ظهر ابری و در بعدازظهر همراه با بارش برف بود. بعد از یک ساعت برفکوبی سنگین برای صرف صبحانه توقف کردیم. در اینجا متوجه چند نفر شدیم که در قسمت های بالایی یال صعود در حال حرکت بودند. فقط پانزده دقیقه توقف کرده، تلاشمان را دوباره شروع کردیم.

بعد از ۲ ساعت صعود روی یک یال پرشیب در ارتفاع حدود ۳۰۰۰ متری تیم مذبور را دیدیم که در حال بازگشت بودند. بعد از کمی خوش و بش به صعود ادامه دادیم. حجم برفکوبی از این قسمت شدیدتر می شد و وضعیت هوا هم کم کم در حال وخامت بود.

به همین دلیل جهت سهولت کار، تیم را به دو قسمت تقسیم کرده به صعود ادامه دادیم و با استفاده از بی سیم (واکی تاکی) و موبایل با هم در ارتباط بودیم.
حدود ساعت ۱۱:۰۰ صبح تیم پیشرو قله قزقون چال را صعود کرد و دو نفر از آنها منتظر تیم دوم شدند و بقیه به طرف قله توچال ادامه مسیر دادند.

تیم ما (تیم دوم) که آمادگی جسمانیشان به میزان تیم اول نبود، با سرعت کمتری در ساعت ۱۲:۰۰ در شرایطی که شدت باد افزایش یافته و بارش برف هم شدیدتر شده بود به قله قزقون چال رسیدیم (ارتفاع ۳۷۰۰ متر).
با مشاهده احمدرضا مطهری (سرپرست تیم اول) و رامین منفرزاده که در آن هوای سرد و طوفانی منتظر ما بودند، خوشحال شده، به اتفاق به طرف بام تهران یعنی قله توچال حرکت کردیم.
هوا مه آلود و دید کم بود. ولی علائم یال صعود و آشنایی قبلی ما به مسیر موجب شد تا بدون هیچ اشتباهی در ساعت ۱۳:۴۵ بعد از ۸ ساعت صعود مداوم و جنگنده* به قله برسیم.

یکی دیگر از همنوردان باشگاه (علیرضا حاصلی) در جانپناه منتظر ما مانده بود.
در یک لحظه دنیایی از نگرانی و سختی و استرس که در اثر خستگی، سرما و طولانی بودن مسیر ایجاد شده بود، جای خود را با موجی از شادی و خوشحالی عوض کرد. به خاطر سختی مسیر و دشواری های صعود اشک شوق از چشمان تنی چند از همنوردان جاری شد.
چند دقیقه ای را در داخل جانپناه فلزی توچال به خوردن و آشامیدن پرداختیم که در طول برنامه فرصت کمی برای این کار داشتیم.

برخلاف هوای گرم  داخل جانپناه، در خارج از آن موجی از باد و سرما و بارش برف در جریان بود.
بعد از مشورت قرار شد تعدادی از همنوردان به طرف ایستگاه هفت تله کابین توچال فرود روند و ما (۴ نفر) از مسیر یخزده پناهگاه امیری و دره اوسون به شهرمان تهران بازگردیم.
به نظر می آید این برنامه بتواند به عنوان شاخص ترین صعود زمستانی یک روزه باشگاه (تا این لحظه) در سال ۱۳۹۰ عنوان شود (البته در بخش صعودهای عادی باشگاه)

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه (به ترتیب حروف الفبا):
خانم ها: داداشی، ف. درزی و فتحی
آقایان: تقوی، جزایری، حاصلی (عکاس)، حمیدی (سرپرست برنامه)، غ. خلیل آبادی، دهخدایی، مازیار رخشیه (میهان)، رحمتی، سجادیان، شمس، صباغی، محسن زادگان، مطهری(سرپرست تیم پیشرو) و منفردزاده

پی نوشت:
* کلمه جنگنده را از کلمات زنده یاد جلال رابوکی وام گرفته ام. منظور پیکار با هوای طوفانی است که از نظر ایشان در عین سختی بسیار لذت بخش بود.

گزارش سایت از: ذ. حمیدی
۱/۱۱/۱۳۹۰

از آنجایی که اکثر کوهنوردان این دو قله ی دوقلو و مشهور را می شناسند، با پوزش بخش کوه شناسی این گزارش را حذف کرده، همنوردان می توانند با search در سایت باشگاه و مراجعه به گزارشات قبلی از موقعیت جغرافیایی این قلل آگاه شوند. و اما شرح برنامه:
این برنامه در دو گزینه به ترتیب زیر اجرا شد:

الف) برنامه دو روزه صعود ناز:
تیم ده نفره باشگاه صبح روز جمعه ۲۳ دی ماه، ساعت ۸:۳۰ صعود را از روستای زیبای کلوان شروع کرد. هوا سرد و آفتابی بود.

قصد این تیم ضمن صعود قله، آشنایی اولیه با نحوه اجرای صعودهای بلند و همچنین شبیه سازی اینگونه صعودها (هیمالیایی) بود.
در طول این برنامه آموزش ها و ارائه تجربیاتی از قبیل آشنایی با پوشاک، کفش، چادر و لوازم فنی ویژه این صعودها و در بخشی، چگونگی استفاده و نگهداری آنها و همچنین تکنیک های اولیه گام برداری در سطوح مختلف برف و رویارویی با شرایط شبمانی در ارتفاعات و کمپ های پیشرفته و همینطور صعود در شرایط هوای سرد و طوفانی ارائه شد.

در روز اول برنامه به دلیل حضور تیم اردوی هیمالیانوردی استان البرز که از روز قبل در منطقه حضور داشتند کار برفکوبی تیم ما مشکل چندانی نداشت.

مقارن ظهر در ارتفاع ۲۷۰۰ متری جایی که مشرف به جانپناه سیاه در (ناز) بود، متوجه شدیم تیم مذکور در حال فرود از آنجا می باشد. پس از مواجه با هم و احوال پرسی از مربیان محترم تیم و سرپرست گرامیشان آقای یونس رضایی به صعودمان ادامه دادیم.

در ساعت ۲:۰۰ بعدازظهر بعد از ۵/۵ ساعت صعود با کوله هایی با وزن میانگین ۱۵ تا ۲۰ کیلو به جانپناه ۳۰۵۰ متری ناز رسیدیم.

برنامه ما عدم استفاده از جانپناه و نصب چادر و برپایی کمپ بود.

۴ تخته چادر ارتفاع نصب کرده، بعد از ۲ ساعت استراحت به تمرین گام برداری با گرامپون به مدت یک ساعت پرداخته و مسیر صعود را تا اول خط الرأس که سنگی و پرشیب بود بالارفته، مجدداً به جانپناه بازگشتیم.
در هنگام شبمانی هوای صاف و بدون ابر منطقه تغییر کرده و در نیمه های شب بارش برف شروع شد و تا نزدیکی صبح ادامه داشت.
ساعت ۴:۰۰ صبح روز شنبه ۲۴ دی ماه بیدار شده و در ساعت ۶:۰۰ صبح صعود را از خط به جامانده از صعود تیم قبلی که برف زیادی روی آن را گرفته بود شروع کردیم. هوا هنوز تاریک و نفرات تیم ملزم به استفاده از هدلامپ (چراغ پیشانی) بودند.
با رسیدن به اول خط الرأس باد شدیدی وزیدن گرفت و هر لحظه به شدت آن افزوده شد. هوا صاف و بدون ابر بود که به همین دلیل به شدت سرمای آن نیز افزوده می شد. جای پای تیم قبلی محو شده و نفرات می بایست به نوبت برفکوبی می کردند.

متأسفانه جهت وزش باد کاملاً مخالف جهت صعود ما و از شمال غربی به جنوب شرقی بود و همین امر موجب کندی حرکت تیم می شد.
صعود نفرات در هاله ای از ریزدانه های برف تازه باریده انجام می گرفت و مانند تازیانه ای عمل می کرد که پوشاک عادی کوهنوردی یارای مقاومت در برابر آن را نداشت. خوشبختانه اکثر پوشاک اعضای تیم مناسب و استاندارد بود.

حدود ساعت ۱۰:۰۰ صبح یال طولانی به پایان خود نزدیک می شد و ما بعد از پشت سرگذاشتن شیب های تند آن به اول مسیر تراورس موسوم به «نازنما» رسیدیم، ولی هنوز از شدت باد کاسته نشده بود و سرمای بی امان آن وجودمان را می آزرد.

مقارن ساعت ۱۰:۴۵ به قله ۴۰۹۰ متری ناز رسیدیم. ۵ نفر موفق شده بودیم این قله را در آن شرایط دشوار صعود کنیم.

پس از عکاسی و تماس با تیم کهار به طرف کمپ بازگشتیم. در ساعت ۳:۰۰ بعدازظهر پس از جمع آوری چادرها و صرف غذایی مختصر از همان مسیر که صعود کرده بودیم به روستای کلوان بازگشتیم.

ب ) برنامه صعود کهار (یک روزه):
این تیم ۳ نفره به سرپرستی آقای رضا خلیل آبادی ساعت ۴:۰۰ صبح از تهران به روستای ابیدز رسیده و به دلیل بسته بودن جاده تا روستای کلوان پیاده روی کردند.
پس از وارد شدن به یال صعود با برفکوبی بارش شب قبل روبرو شدند. این تیم موفق شد در ساعت ۸:۰۰ صبح به جانپناه کهار به ارتفاع ۳۲۰۰ متر صعود کنند پس از کمی استراحت به طرف قله حرکت کردند.
قصد اولیه این تیم درصورت مساعد بودن اوضاع جوی، صعود یک روزه قلل کهار و ناز و در نهایت پیوستن دو تیم باشگاه با هم بود که متأسفانه به اجرا در نیامد.
از این تیم فقط آقای رضا خلیل آبادی موفق به صعود قله کهار بزرگ به ارتفاع 4030 متر شد که پس از بازگشت به جانپناه کهار هر سه نفر به طرف روستای کلوان حرکت کردند و در ساعت ۶:۰۰ عصر نفرات دو تیم به هم پیوسته با اتومبیل های خود به طرف تهران بازگشتیم و بدین ترتیب دو تجربه و صعودی دیگر به کارنامه اجرای باشگاه در سال ۱۳۹۰ اضافه شد.
صعود «الف»، صعودی کلاسیک اصطلاحاً به سبک محاصره ای و
صعود «ب»، صعودی سرعتی به سبک آلپی بود.

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه (به ترتیب حروف الفبا):
خانم ها: امامی (میهمان)، جدی، ف. درزی و کاظمی
آقایان: بهرامی، تفضلی، تقوی، حاصلی، حمیدی (سرپرست قله ناز)، ر. خلیل آبادی (سرپرست قله کهار)، قلندر، مطهری و ناصری

 گزارش سایت از: ذ. حمیدی
 26/10/1390

مشخصات: قله توچال همواره یکی از قلل مورد توجه کوهنوردان بوده که می توان از دلایل آن دسترسی نزدیک به شهر تهران و همچنین وجود مسیرهای مختلف صعود با دشواری های مختلف و طوفان های سهمگین آن اشاره کرد.
خط الرأس توچال که اولین نوار از قلل منطقه البرز مرکزی به حساب می آید از قله منار در جاده چالوس شروع شده و طی ۵۰ کیلومتر به قله دارآباد در تهران می رسد که از این میان می توان به قلل منار، سه سنگ، لوارک، بازارک، شاه نشین، توچال، پیازچال، سیاه بند و دارآباد اشاره کرد.
مسیرهای صعود: قله توچال از مسیرهای زیادی قابل صعود می باشد که مهمترین آنها در جنوب از مسیرهای دربند (شیرپلا)، توچال (ایستگاه ۱) و کلک چال و پیازچال صعود نمود و در شمال از سه مسیر ایگل، شکرآب و شهرستانک قابل صعود می باشد که طولانی ترین آن را می توان مسیر ایستگاه ۱ و دشوارترین آن را مسیر ایگل نامید.
باشگاه کوهنوردی اسپیلت از سال ۱۳۸۵ تاکنون اقدام به صعودهای زیادی از یال ایگل نموده است.
امسال تیم صعودهای تخصصی باشگاه تصمیم به اجرای صعود زمستانی یک روزه قله توچال از این مسیر را کرد. مسیری که در زمستان با حجم برف سنگین و بادهای بسیار سهمگین آن را به یکی از صعودهای شاخص البرز مرکزی تبدیل کرده است.
ساعت ۵:۳۰ دقیقه بامداد را نشان می داد که با دمایی حدود ۱۲ درجه زیر صفر از روستای ایگل برنامه خود را آغاز کردیم.
با گذر از کوچه باغ های ایگل و صعود مسیری بسیار تند به ابتدای یال صعود رسیدیم. در اینجا دو قسمت از مسیر بسیار لغزنده و خطرناک و آماده ریزش بهمن بود که به دلیل یخ زدگی صبح خطری متوجه ما نمی شد. به راحتی آنها را رد کردیم و به صعود خود در حجم برف سنگین که با گرم شدن تدریجی هوا برفکوبی بیشتری را نیز می طلبید و در بعضی جاها حجم برف تا سینه هم می رسید، ادامه دادیم.
با خوردن صبحانه ای مختصر در ساعت ۸:۳۰ صبح، بعد از چهار ساعت صعود پرشیب و پربرف به صعود خود به سمت یال اصلی ادامه دادیم که شنیدن یک صدای مهیب ما را قبض روح کرد. بله، ما در حال صعود یک مسیر بهمنی بسیار بزرگ بودیم که هر لحظه امکان ریزش داشت. در آنجا چاره ای جز صعود نداشتیم. صعودی که با هر بار شنیدن صدای خالی شدن هوای بین لایه های برف ضربان قلب ما بالا و بالاتر می رفت. با رسیدن به روی یال اصلی نفس راحتی کشیدیم و خوشحال از زنده بودنمان یال ایگل را به سمت قله توچال پیش گرفتیم که در بعضی از نقاط بسیار یخ زده و در بعضی جاها بسیار پربرف بود، اما با صعودی بسیار خوب در ساعت ۱۳:۳۰ دقیقه ظهر به قله رسیدیم و با دیدن جمعی از دوستان باشگاه که از مسیر دربند صعود کرده بودند، روحیه ای دوباره گرفته و به سمت شیرپلا و دربند فرود خود را آغاز کردیم و این برنامه را نیز به آلبوم افتخارات کارگروه صعودهای تخصصی باشگاه اضافه کردیم.

نفرات تیم به ترتیب حروف الفبا:
رضا خلیل آبادی (سرپرست)، پروانه کاظمی، احمدرضا مطهری و باقر یوسفی

گزارش از: احمدرضا مطهری ـ ۱۹/۱۰/۱۳۹۰

صبح روز جمعه شانزدهم دی ماه، ۹ نفر از اعضای باشگاه به اتفاق ۲ نفر میهمان کوهنورد به سرپرستی آقای محمد رهبری عازم صعود قله ۳۴۰۰ متری پهنه حصار در منطقه سنگان شدند.
از این تعداد ۹ نفر در ساعت ۲:۰۰ بعدازظهر موفق به صعود قله شدند.
وضعیت هوا آفتابی و همراه با وزش شدید باد در ارتفاعات بود و برفکوبی به دلیل حضور تیم دیگری که از ساعاتی قبل در مسیر حرکت می کردند، دشواری چندانی نداشت.
جهت اطلاعات بیشتر از مسیر صعود، می توانید گزارش برنامه مندرج در این سایت به تاریخ ۲۰/۱/۱۳۸۹ را مطالعه فرمایید.

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه (به ترتیب حروف الفبا):
خانم ها: داداشی، خواهران جوانمردی (میهمانان برنامه)، حسینی، سوارانی و محمودی
آقایان: تفضلی، تیموری، غ. خلیل آبادی، دهخدایی و رهبری (سرپرست)

قله خرسنگ که در میانه البرز مرکزی واقع است، ۲ قله شمالی و جنوبی دارد که از فراز هر دوی آنها می توان پانارومای زیبایی از منطقه البرز را نظاره گر بود.

صعود یک روزه آنها در تابستان از چند جهت امکان پذیر است. اما در زمستان مطمئنترین مسیر، یال مشرف به جاده گرمابدر به یونه زا است. تیم ۲۶ نفره باشگاه روز جمعه نهم دی ماه موفق شد طی تلاشی ۱۲ ساعته قله جنوبی (اصلی) این کوه سرسخت و فنی را به تعداد ۲۰ نفر صعود کند که در نوع خود، در مجموع صعودهای این باشگاه و هم از نظر تعداد نفرات صعودکننده بی نظیر محسوب می شود.
ساعت ۷:۰۰ صبح، صعود را از یال زمستانی بعد از محیط بانی (گرمابدر) شروع کردیم. هوا سرد و شدت آن حدود ۱۰ درجه زیرصفر و ارتفاع ۲۷۵۰ متر بود.
این یال از همان ابتدا پرشیب و تند و تیز بود و جهت آن جنوبی و برف در ابتدای مسیر حجم کمی داشت. از همان ابتدا قله پیرزن کلون به عنوان اولین قله در جنوبمان نمایان شد.

بعد از یک ساعت صعود در کنار صخره ای، صبحانه را با لذت بردن از گرمای اولیه تابش آفتاب صرف کردیم.

بعد از آن صعود را ادامه دادیم تا به ارتفاع ۳۵۰۰ متر برسیم. از اینجا به بعد با نزدیک شدن به خط الرأس، مسیر صخره ای و در بعضی نقاط یخ زده می شد و برفکوبی در آن هم شدت بیشتری گرفته بود.

حدود ساعت ۱۲:۰۰ ظهر به خط الرأس اصلی رسیدیم که شرق آن به قله خاتون بارگاه و غرب آن به قله برجی خرسنگ می رسید.

حدود یک ساعت تا یک و نیم ساعت طول کشید تا اعضای تیم بتوانند این مسیر را طی کنند. در ساعت ۱۳:۰۰، آقای رضا خلیل آبادی که بیشتر مسیر را به عنوان نفر اول صعود کرده بود به قله رسید و بلافاصله طناب ثابتی را در جبهه غربی برج خرسنگ با استفاده از کارگاه کلنگ نصب کرد تا نفرات بتوانند قله را با ایمنی بیشتری صعود کنند.

کار صعود و فرود قله اصلی یعنی برج خرسنگ حدود یک ساعت به طول انجامید. گیرنده GPS ارتفاع قله را ۳۹۴۰ متر ثبت کرد.

باد سردی شروع به وزیدن کرده بود ولی هوا همچنان با پیش بینی که گرفته بودیم مطابق شده، صاف و آفتابی بود. قله دماوند و تمام البرز مرکزی و حتی خط افق دریای خزر به خوبی از آن بالا نمایان بودند.

زمان به سرعت در حال طی شدن بود. ساعت ۱۵:۰۰ در جایی از خط الرأس که به طور عجیب و ناباورانه ای باد نداشت، ناهار مختصری خوردیم و مسیر را بلافاصله به طرف یال فرود ادامه داریم. مسیر بازگشت ما همان مسیر صعودمان بود.
موقع بازگشت چند گذرگاه خطرناک و سنگی را پیشرو داشتیم که با احتیاط عبور کردیم. همچنین تله های برفی زیادی نیز در مسیر وجود داشت که خوشبختانه تمام آنها را بدون هیچ هزینه ای پشت سر گذاشتیم.
حدود ساعت ۵:۰۰ بعدازظهر با تاریک شدن هوا روی یال اصلی منتهی به گرمابدر قرار داشتیم.

با استفاده از نور هدلامپ هایمان توانستیم مسیر را بدون هیچ مشکلی ادامه داده و در ساعت ۷:۰۰ عصر به پای اتومبیل ها که در کنار پست محیط بانی گرمابدر پارک شده بود، رسیدیم و برنامه را با سرانجامی خوش که همان صعود قله زیبا، فنی و دشوار خرسنگ، با سلامتی و موفقیت کامل بود، به پایان برسانیم.

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه (به ترتیب حروف الفبا):
خانم ها: داداشی، ف. درزی، سلطانی، کیانی، فتحی و میرزایی
آقایان: امین، باباوند، بهرامی (عضو جدید)، تقوی، تیموری، حاصلی (عکاس)، حمیدی (سرپرست)، ر. خلیل آبادی، غ. خلیل آبادی، رحمتی، زارعی، سجادیان، سوادکوهی، شمشاد، شیرمحمدی، صباغی، عرفی پاک (گزارش نویس برنامه)، قلندر، مطهری و منفردزاده

پی نویس:
- با توجه به محدودیت فضای روی قله، با عرض پوزش امکان عکاسی از همه نفرات صعودکننده مقدور نبود.
- از بانوان حاضر در این برنامه که موفق به صعود قله شدند در جلسه هفتگی باشگاه تقدیر به عمل خواهد آمد.
- سگ باوفای منطقه، تیم ما را تا قله همراهی کرد!!!

 گزارش سایت از: ذ. حمیدی
 10/10/1390

با تشکر از همنورد گرامی آقای علی اصغر صباغی که این عکس های زیبا را در اختیار باشگاه قرار دادند.

اولین برنامه فصل زمستان باشگاه کوهنوردی اسپیلت با صعود قله شاه کرم در منطقه ساوجبلاغ (استان البرز) مصادف شد.
این برنامه با همکاری هیئت کوهنوردی نظرآباد به سرپرستی کوهنورد پیش کسوت آقای یونس رضاخانی و جمعی از اعضای خانه کوهنوردان نظرآباد به سرپرستی آقای نادر قاسمی که از کوهنوردان جوان و فعال این منطقه می باشند به اجرا درآمد.
وضعیت هوا، ابری و در ارتفاعات به صورت کولاک و مه نه چندان شدید همراه بود.
این قله در خط الرأسی شرقی ـ غربی قرار دارد که از یک طرف به قلل ناز و کهار و از سوی دیگر به قله خراسان کوه و قلل منطقه هشتگرد قزوین متصل می باشد.
با هماهنگی قبلی اعضای دو تیم که تعدادشان به ۳۶ نفر می رسید، ساعت ۶:۰۰ صبح در میدان شهرک ولیان (منطقه کردان) همدیگر را ملاقات کرده و با دو دستگاه مینی بوس و سه دستگاه سواری جاده طویل و خاکی ولیان به روستای سی رود را که حدود ۱۸ کیلومتر بود طی کردیم. این روستا بسیار دیدنی و بکر می باشد و در گذشته نه چندان دور، رونق بسیار داشته و از قطب های مهم پرورش دام در آن منطقه محسوب می شد.
ساعت ۷:۴۵ صبح راهپیمایی را از این روستا آغاز کردیم. جهت مسیر صعود تماماً به طرف شمال ادامه داشت. در ابتدا پس از گذشتن از روستا به طرف گردنه ای صعود کردیم و سپس به ابتدای یالی رسیدیم که تا خط الرأس ادامه داشت. ساعت ۱۱:۳۰ تمام نفرات به قله شرقی شاه کرم که ارتفاع آن ۳۳۱۰ متر بود، صعود کردیم.
قله اصلی شاه کرم البته با ارتفاعی کمتر در غرب ما به شکل مخروطی و سنگی کاملاً نمایان بود که صعود آن به صلاحدید آقایان رضاخانی و قاسمی و اینجانب به دلیل کثرت نفرات و یخ زدگی مسیر به زمانی دیگر موکول شد. بعد از گرفتن عکسی یادگاری بر روی قله، فرود را شروع کردیم و در ساعت ۴:۰۰ بعدازظهر پس از صرف ناهار در مسجد روستای سی رود به طرف تهران بازگشتیم.

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه (به ترتیب حروف الفبا):
خانم ها: فاطمه درزی، سلطانی، کیانی و محمودی
آقایان: امین، تفضلی، تقوی، جزایری، حاصلی (عکاس)، حمیدی، رضا خلیل آبادی، غلامرضا خلیل آبادی، رحمتی، شیرمحمدی، کولائیان، محمودی و مطهری

با تشکر از آقای نادر قاسمی سرپرست برنامه، آقای یونس رضاخانی و تمام کوهنوردان نظرآباد که در این برنامه حضور داشتند.
    گزارش از: ذ. حمیدی
    3/10/1390

عصر روز سه شنبه ۲۹ آذر ماه ۱۳۹۰ سرکار خانم پروانه کاظمی گزارش صعود اخیر خود به قله آمادابلام در کشور نپال از رشته کوه هیمالیا (به ارتفاع ۶۸۵۶ متر) را در جمع کثیری از اعضای باشگاه کوهنوردی اسپیلت و میهمانان گرامی ارائه نمود.

ارائه عکس ها و گزارش این برنامه که در آبان ماه سال جاری اجرا شده بود، یک و نیم ساعت به طول انجامید و در پایان مراسم، هدایا و لوح تقدیر از طرف باشگاه تقدیم ایشان گردید.

جهت دیدن این گزارش می توانید اینجا را کلیک کنید.

نوع برنامه : نیمه فنی – استقامتی

نفرات شرکت کننده : باقر یوسفی – رضا خلیل آبادی ( سرپرست ) – احمد رضا مطهری – الهه کیانی – نسرین سلطانی

مشخصات مسیر : این خط الرس طویل از قله دارآباد به ارتفاع ۳۲۰۰ متر شروع و با طی مسیری تیغه ای به قله سیاه بند و سپس با اتصال نواری سنگی به قله پیازچال می رسد و از آن به بعد با صعود و فرود هایی زیاد به قله ۳۹۶۶ متری توچال ختم می شود .

مدت برنامه : یک روزه – سرعتی

شرح برنامه: وجود تیغه های سنگی این مسیر همیشه این خط الرس را یکی از خط الرس های مهم و مورد توجه کوهنوردان قرار داده است که پیمایش آن در تابستان صرفا کاری استقامتی اما در زمستان علاوه بر استقامت داشتن ، سرعت عمل و دارا بودن تکنیک های سنگنوردی و یخ و برف را نیز می طلبد . ما نیز با انتخاب نفرات شایسته ای از باشگاه و تشکیل یک تیم منسجم تصمیم به اجرای این برنامه را گرفتیم برنامه ای که به ندرت ۱روزه اجرا شده است .
دقایقی از طلوع آفتاب نگذشته بود که با صعودی بسیار خوب بعد از گذشت ۲/۵ ساعت، در ساعت ۷ صبح به قله زیبای دارآباد رسیدیم ، حجم برف و تیغه های پیش رویمان نوید صعودی فنی را می داد پس از یک ساعت استراحت  با نظر سرپرست برنامه، خانم ها کیانی و سلطانی از تیم جدا شده به پایین بازگشتند و ما ۳ نفر شروع به پیمایش این خط الرس دشوار کردیم و با یک صعود سرعتی و پشت سر گذاشتن مسیرهای فنی و برف کوبی هایی حجیم (کمتر از ۸ ساعت) در ساعت ۱۶:۰۰ به قله توچال رسیدیم و با گرفتن عکسی یادگاری مسیر را به سمت دربند پیش گرفته و این برنامه را نیز به آلبوم افتخارات کارگروه صعود های تخصصی باشگاه اسپیلت اضافه کردیم .

گزارش : احمد رضا مطهری