هر هفته یک برنامه: این بار گزارش صعود یال شمالی دماوند ۱۰ تا ۱۲ شهریور ۸۹
مقدمه:
دماوند (شاه کوه) ما ایرانیان چهار مسیر اصلی صعود دارد:
جنوبی(گوسفندسرا)، شمالی(پناهگاه)، شمال شرقی(تخت فریدون)، غربی(سیمرغ)
علاوه بر این چهار مسیر اصلی، دوازده مسیر دیگر نیز در دهه های گذشته توسط کوهنوردان علاقمند به دماوند شناسایی و صعود شده است:
اسامی این مسیر ها در جهت حرکت عقربه های ساعت به شرح زیر است:
یال لومر، یال قرقه، چال چال، سروزان، سرداغ، یال اصلی شمالی، گردنه سر، یال معدن ملار، وزمین چال، یال آبگرم، بال پادگان، یال ملاخوران
در سال ۱۳۸۴ یک تیم از خانه ی کوهنوردان تهران(زنده یاد ابراهیم شیخی، ناصر جنانی و ذبیح اله حمیدی) موفق شدند طی ۱۶ هفته ی متوالی(از خرداد تا شهریور)، این ۱۶ مسیر را در قالب برنامه های یک روزه به یاد کوهنورد فقید و برجسته جلال رابوکی اجرا کنند. اکثر مسیرهای یاد شده را زنده یاد جلال رابوکی (فروزان) طی سال ها کوهنوردی در دماوند شناسایی و صعود کرده بود. (یادش گرامی باد)
و اما شرح برنامه:
تیم ۱۴ نفره ی باشگاه کوهنوردی اسپیلت روز چهارشنبه ۱۰ شهریور ۸۹ در یک سفر ۶ ساعته با مینی بوس باشگاه، ساعت ۷ عصر خود را به ارتفاع ۲۹۵۰ متری انتهای دشت ناندل موسوم به سنگ استراحت گاه (مثلثی) رساند. در این سفر ابتدا در کیلومتر ۸۵ جاده ی هراز به طرف جاده ی روستاهای حاجی دلا، میان ده و ناندل ادامه ی مسیر دادیم. در بین روستاهای میان ده و حاجی دلا جاده ی ناهموار دشت ناندل به نام (چمن بن) جدا شده حدود یک ساعت ادامه دارد. شب پر ستاره و آرامی را در آغوش دماوند به صبح رساندیم.
صبح روز بعد صعود را شروع کرده بعد از ۴ ساعت کوه پیمایی خود را به اولین کمپ رساندیم. این مسیر ابتدا به شکل دشت و بعد از آن روی یالی قرار گرفته تا به جانپناه می رسد. جان پناه فلزی این کمپ که در حدود ۴۰۰۰ متری واقع است برای بسیاری از تیم ها محل شب مانی مناسبی ست، ولی تیم ما قصد شب مانی در این کمپ را نداشت. پس بعد از کمی استراحت به طرف کمپ دو حرکت کردیم. در ضمن با هماهنگی قبلی بارهایمان توسط چهارپا تا این ارتفاع حمل شده بود. ولی از این جا به بعد باید خودمان کوله ها را می کشیدیم.
در ساعت ۵ عصر به ارتفاع ۴۶۷۰ متری کمپ دو که به اشتباه به پناهگاه ۵۰۰۰ مشهور است رسیدیم. ۵ تخته چادر را بر پا کردیم و مشغول استراحت و شب مانی شدیم.
مسیر کمپ ۱ به کمپ ۲ بعد از پیچ و خم های روی یال به صخره هایی می رسد که پناهگاه دوم روی آن واقع است. در بعضی از قسمت های این مسیر، نیاز به دست به سنگ شدن هست که به دلیل ریزشی بودن باید با احتیاط از آنها عبور کرد.
صبح روز سوم، ساعت ۱۵/۶ به طرف قله حرکت کردیم.
مسیر کمپ ۲ به قله بعد از طی یک ساعت به صخره ای می رسد که باید از قسمت غربی آن را دور زد و به بالای آن رسید. مسیر در این قسمت دست به سنگ است و معمولأ نیز با یخ همراه است(یک طناب ثابت ۱۰ متری روی این صخره کار گذاشته بودند.) بعد از این قسمت، مسیر از میان سنگ ها و صخره های زیادی می گذرد که در بین آن ها برف زیادی وجود داشت.
ساعت ۱۰:۳۰ همه ی ۱۴ نفر از دهانه ی شمالی وارد قله شدیم.
هوا بسیار عالی و بدون باد بود. افراد زیادی که از مسیر جنوبی صعود کرده بودند در حال عکس برداری روی قله بودند. تیم ما هم بعد از گرفتن چند عکس و کمی استراحت، آماده ی فرود از بام ایران به ارتفاع ۵۶۲۶ (با GPS ما) شد.
بهترین مسیر بازگشت از قله ی دماوند مسیر جنوبی ست، چرا که به دلیل ناهموار بودن پاکوب ها، مسیرهای دیگر مانند شمالی زمان زیادی برای بازگشت نیاز دارد.
در ساعت ۱:۳۰ بعدازظهر به کمپ دوم رسیدیم و بعد از جمع آوری چادرها به طرف کمپ ۱ و در نهایت ساعت ۶ عصر به مینی بوس باشگاه که منتظرمان بود رسیدیم.
پی نوشت:
در سمت چپ (شمال) یال پناهگاه ها، یال دیگری وجود دارد که در سال های گذشته به یال شمالی شهرت داشت ولی از زمانی که این جانپناه ها در اوایل دهه ی ۶۰ روی آن ساخته شد، به یال شمالی مشهور شد، در صورتی که جهت این یال بیشتر به سمت شمال غربی تمایل دارد.
یکی از مسیرهای ۱۶ گانه ی دماوند همان یال(اصلی شمالی) است. در سال ۸۴ هنگام صعود این یال(در برنامه ی صعود ۱۶ مسیر) زنده یاد ابراهیم شیخی از خاطرات ۷۰ روز ماندن در دماوند و مشارکت در ساختن این پناهگاه برایمان می گفت…
در طول اجرای این برنامه، خاطرات صعود مسیرهای ۱۶گانه ی دماوند در سال ۸۴ با ابراهیم شیخی و نمایش قدرت، جسارت و مهارت او در صعود بار دیگر برایم زنده شد و در کنار این خاطرات افسوس و دریغ این که چه زود جامعه ی کوهنوردی کشور فردی مانند او را از دست داد و این که چه عواملی باید دست به دست هم دهد تا دوباره کوهنوردی مانند او در جامعه ی ورزشی ما متولد شود.
(یادش گرامی باد)
سرپرست برنامه/ ذ.حمیدی
۱۵ شهریور ۸۹
