وبسایت رسمی باشگاه کوهنوردی اسپیلت

مقدمه:
دماوند (شاه کوه) ما ایرانیان چهار مسیر اصلی صعود دارد:
جنوبی(گوسفندسرا)، شمالی(پناهگاه)، شمال شرقی(تخت فریدون)، غربی(سیمرغ)
علاوه بر این چهار مسیر اصلی، دوازده مسیر دیگر نیز در دهه های گذشته توسط کوهنوردان علاقمند به دماوند شناسایی و صعود شده است:
اسامی این مسیر ها در جهت حرکت عقربه های ساعت به شرح زیر است:
یال لومر، یال قرقه، چال چال، سروزان، سرداغ، یال اصلی شمالی، گردنه سر، یال معدن ملار، وزمین چال، یال آبگرم، بال پادگان، یال ملاخوران

در سال ۱۳۸۴ یک تیم از خانه ی کوهنوردان تهران(زنده یاد ابراهیم شیخی، ناصر جنانی و ذبیح اله حمیدی) موفق شدند طی ۱۶ هفته ی متوالی(از خرداد تا شهریور)، این ۱۶ مسیر را در قالب برنامه های یک روزه به یاد کوهنورد فقید و برجسته جلال رابوکی اجرا کنند. اکثر مسیرهای یاد شده را زنده یاد جلال رابوکی (فروزان) طی سال ها کوهنوردی در دماوند شناسایی و صعود کرده بود. (یادش گرامی باد)

و اما شرح برنامه:
تیم ۱۴ نفره ی باشگاه کوهنوردی اسپیلت روز چهارشنبه ۱۰ شهریور ۸۹ در یک سفر ۶ ساعته با مینی بوس باشگاه، ساعت ۷ عصر خود را به ارتفاع ۲۹۵۰ متری انتهای دشت ناندل موسوم به سنگ استراحت گاه (مثلثی) رساند. در این سفر ابتدا در کیلومتر ۸۵ جاده ی هراز به طرف جاده ی روستاهای حاجی دلا، میان ده و ناندل ادامه ی مسیر دادیم. در بین روستاهای میان ده و حاجی دلا جاده ی ناهموار دشت ناندل به نام (چمن بن) جدا شده حدود یک ساعت ادامه دارد. شب پر ستاره و آرامی را در آغوش دماوند به صبح رساندیم.
صبح روز بعد صعود را شروع کرده بعد از ۴ ساعت کوه پیمایی خود را به اولین کمپ رساندیم. این مسیر ابتدا به شکل دشت و بعد از آن روی یالی قرار گرفته تا به جانپناه می رسد. جان پناه فلزی این کمپ که در حدود ۴۰۰۰ متری واقع است برای بسیاری از تیم ها محل شب مانی مناسبی ست، ولی تیم ما قصد شب مانی در این کمپ را نداشت. پس بعد از کمی استراحت به طرف کمپ دو حرکت کردیم. در ضمن با هماهنگی قبلی بارهایمان توسط چهارپا تا این ارتفاع حمل شده بود. ولی از این جا به بعد باید خودمان کوله ها را می کشیدیم.
در ساعت ۵ عصر به ارتفاع ۴۶۷۰ متری کمپ دو که به اشتباه به پناهگاه ۵۰۰۰ مشهور است رسیدیم. ۵ تخته چادر را بر پا کردیم و مشغول استراحت و شب مانی شدیم.

مسیر کمپ ۱ به کمپ ۲ بعد از پیچ و خم های روی یال به صخره هایی می رسد که پناهگاه دوم روی آن واقع است. در بعضی از قسمت های این مسیر، نیاز به دست به سنگ شدن هست که به دلیل ریزشی بودن باید با احتیاط از آنها عبور کرد.
صبح روز سوم، ساعت ۱۵/۶ به طرف قله حرکت کردیم.
مسیر کمپ ۲ به قله بعد از طی یک ساعت به صخره ای می رسد که باید از قسمت غربی آن را دور زد و به بالای آن رسید. مسیر در این قسمت دست به سنگ است و معمولأ نیز با یخ همراه است(یک طناب ثابت ۱۰ متری روی این صخره کار گذاشته بودند.) بعد از این قسمت، مسیر از میان سنگ ها و صخره های زیادی می گذرد که در بین آن ها برف زیادی وجود داشت.

ساعت ۱۰:۳۰ همه ی ۱۴ نفر از دهانه ی شمالی وارد قله شدیم.
هوا بسیار عالی و بدون باد بود. افراد زیادی که از مسیر جنوبی صعود کرده بودند در حال عکس برداری روی قله بودند. تیم ما هم بعد از گرفتن چند عکس و کمی استراحت، آماده ی فرود از بام ایران به ارتفاع ۵۶۲۶ (با GPS ما) شد.
بهترین مسیر بازگشت از قله ی دماوند مسیر جنوبی ست، چرا که به دلیل ناهموار بودن پاکوب ها، مسیرهای دیگر مانند شمالی زمان زیادی برای بازگشت نیاز دارد.
در ساعت ۱:۳۰ بعدازظهر به کمپ دوم رسیدیم و بعد از جمع آوری چادرها به طرف کمپ ۱ و در نهایت ساعت ۶ عصر به مینی بوس باشگاه که منتظرمان بود رسیدیم.

پی نوشت:
در سمت چپ (شمال) یال پناهگاه ها، یال دیگری وجود دارد که در سال های گذشته به یال شمالی شهرت داشت ولی از زمانی که این جانپناه ها در اوایل دهه ی ۶۰ روی آن ساخته شد، به یال شمالی مشهور شد، در صورتی که جهت این یال بیشتر به سمت شمال غربی تمایل دارد.
یکی از مسیرهای ۱۶ گانه ی دماوند همان یال(اصلی شمالی) است. در سال ۸۴ هنگام صعود این یال(در برنامه ی صعود ۱۶ مسیر) زنده یاد ابراهیم شیخی از خاطرات ۷۰ روز ماندن در دماوند و مشارکت در ساختن این پناهگاه برایمان می گفت…

در طول اجرای این برنامه، خاطرات صعود مسیرهای ۱۶گانه ی دماوند در سال ۸۴ با ابراهیم شیخی و نمایش قدرت، جسارت و مهارت او در صعود بار دیگر برایم زنده شد و در کنار این خاطرات افسوس و دریغ این که چه زود جامعه ی کوهنوردی کشور فردی مانند او را از دست داد و این که چه عواملی باید دست به دست هم دهد تا دوباره کوهنوردی مانند او در جامعه ی ورزشی ما متولد شود.
(یادش گرامی باد)

سرپرست برنامه/ ذ.حمیدی
۱۵ شهریور ۸۹

بعد از سه بار شکست خوردن از صعود یک روزه ی یال شمالی توچال در زمستان ۸۵، ۸۷ و ۸۸ تصمیم گرفتیم این صعود را در فصلی مناسب تر انجام دهیم.

جمعه ۵ شهریور به همراه ۲۱ نفر از اعضای باشگاه ساعت ۳۰/۶ صبح صعود را از روستای سرسبز و کوهستانی ایگل(در ارتفاع ۲۰۰۰ متری) شروع کردیم.

بعد از یک ساعت راهپیمایی در کنار باغ های این روستا- در حالی که از همان ابتدای مسیر، قله ی توچال به خوبی نمایان بود- به ابتدای یال صعود رسیدیم. بعد از صرف صبحانه، ۳ ساعت طول کشید تا به اول یال اصلی منتهی به قله رسیدیم،جایی که از دور ۳ آدمک سنگی در ارتفاع ۳۳۰۰ متری به وضوح دیده می شود.

پس از استراحتی کوتاه در ساعت ۱۲ ظهر آخرین تلاشمان را برای صعود قله از کنار آدم های سنگی شروع کردیم. هوا خنک و باد ملایم در حال وزیدن بود. از اینجا به بعد مسیر سنگی و در بعضی نقاط ریزشی می شود. با طی کردن آخرین سربالایی به صخره های زیر قله رسیدیم.

در میان این صخره ها شکافی بود که به راحتی از آن عبور کرده در ساعت ۱:۴۵ ظهر به بام تهران(توچال) در ارتفاع۳۹۵۰ رسیدیم. بعد از احوالپرسی با دوستان و اعضایی که از مسیر عادی شیرپلا به قله صعود کرده بودند، همگی از مسیر  ایستگاه ۷ و ۵ تله کابین به طرف شهر حرکت کردیم.

حواشی برنامه:
۱ – تصادف جزیی مینی بوس باشگاه با یک اتومبیل(مقصر) در گردنه ی لشگرک و معطلی ۱۵دقیقه ای تیم.
۲ – شکستن انگشت دست یکی از اعضای باشگاه به هنگام فرود از مسیر ایستگاه ۷ به ۵ توچال که به دلیل سر خوردن پای ایشان در یک شیب تند شن اسکی رخ داد. متأسفانه به دلیل شدت شکستگی، دست ایشان نیازمند انجام عمل جراحی است که امیدواریم هرچه سریع تر این عضو فعال و با انرژی، بهبودی کامل خود را به دست آورند.
۳ – بازگشت دیر هنگام یکی دیگر از اعضای باشگاه از مسیر عادی سنگ سیاه(پناهگاه امیری) به پس قلعه که به دلیل سهل انگاری سرپرست برنامه رخ داد.
این عضو جدید بنا به توصیه ی سرپرست به اتفاق چند تن از اعضای دیگر از مسیر عادی(شیرپلا) اقدام به صعود کرده بود که به دلیل کندی حرکت و جدا ماندن از تیم در ساعت ۱۰ شب توانست به سختی خود را از مسیر دره ی اوسون به دربند برساند.

نتیجه گیری اول:
اگر خرافاتی باشیم می توان گفت مسیری که ۳ بار صعود نشده بود در بار چهارم قربانیان بی گناه خود را از این باشگاه گرفت.
نتیجه گیری دوم:
(غیر خرافاتی) تمام مسایل بالا در جلسه ی هیأت رئیسه و جلسه ی عمومی باشگاه به بحث گذاشته خواهد شد.

ذ.حمیدی: سرپرست برنامه
۰۷/۰۶/۸۹

تعدادی از قله‌های البرز مرکزی به واسطه نزدیکی به تهران و به دلیل تنوع و جالب بودن مسیرهایشان و همچنین به خاطر موقعیت و ارتفاع‌شان در خط‌الرأس‌ها و چشم‌اندازهای زیبا و بی‌نظیرشان، جای آن دارند که در سال چندین بار صعود شوند. قللی مانند خلنو، برج، سرکچال، کلون بستک و خرسنگ که البته این آخری با آن برج سنگی قسمت آخر مسیر و چشم‌انداز پانورامایی منحصر به فردش و همینطور به خاطر مسیرهای گوناگون صعود، سالانه تیم‌های بسیاری در فصول مختلف به سراغش رفته و صعودش می‌کنند.

تیم ۱۵ نفره ما روز جمعه ۲۹/۵/۱۳۸۹ از مسیر روستا و تنگه آب‌نیک (گرمابدر ـ فشم) توانست ۶ ساعته این قله را صعود کند.

هوای آن روز برعکس تصورمان بسیار گرم و آزاردهنده بود.

اگر نسیمی که روی خط‌الرأس (گردنه) شروع به وزیدن کرده بود ادامه پیدا نمی‌کرد، شاید یکی از گرم‌ترین روزهای کوهنوردی سال را در ارتفاعات ۴۰۰۰ متری تجربه می‌کردیم.

آب کم این مسیر و همینطور بستر سنگی صعود تا قله که مسیری خشک و ناهموار بود دست به دست هم داد تا در پایان برنامه، علاوه بر اینکه ۲ نفر از اعضا موفق به صعود قله نشدند، یک نفر هم دچار گرمازدگی و ارتفاع‌زدگی شد.

البته در این بین روزه‌گرفتن و کم شدن انرژی (ذخیره‌ای) افراد در ماه رمضان را هم باید در نظر گرفت.

خرسنگ را از چند مسیر می توان صعود کرد :

۱ – از روستای گرمابدر که در بین راه قسمتی کاملا دست به سنگ دارد که صلاح نیست افرادی که به فنون سنگ نوردی آشنا نیستند از این مسیر صعود کنند.
۲ – از یال زمستانی بعد از پست نگهبانی محیط زیست در جاده ی معدن خاتون بارگاه (یونه زا) که مسیری طولانیست و از سمت شرق قله صعود می شود.
۳ – مسیر روستای آب نیک که نرمال ترین مسیر صعود می باشد. در این مسیر بعد از عبور از تنگه ی آب نیک و رسیدن به دوراهی (غار بیوک) به سمت راست (دره ی شرقی) رفته، از آنجا به گردنه ی بین قله ی خرسنگ و جانستون صعود می کنیم. بعد از رسیدن به این گردنه که دره ی لار و قلل خط الرأس دو خواهران و غرب قله ی دماوند به خوبی دیده می شود. ابتدا به قله ی جنوبی خرسنگ که ۵۰ متر کوتاه تر از قله ی اصلی (شمالی) ست صعود کرده و بعد از آن به قله ی اصلی می رسیم. ارتفاع قله ی اصلی ۳۹۵۰ متر می باشد.
برای فرود آمدن از این کوه پیشنهاد می شود از مسیر صعود شده این کار انجام شود. چون تمام یال های این قله که از بالا به نظر می رسد راه فرود داشته باشند به دیواره  هایی ختم می شوند که عبور از آن ها نیاز به مهارت در سنگ نوردی دارند

گزارش از  ذ ـ حمیدی
۳۰/۵/۱۳۸۹

موستاق آتا که به زبان ترکی اویقوری به معنای پدر کوه یخی استٰ، کوهستانی ست وسیع در منطقه ی سین جان در غرب کشور پهناور چین.
این کوه که کمی از هیمالیا جدا مانده کوهی ست منفرد و البته همسایگانی نیز دارد که مشهورترینشان کونگوراست که ارتفاع آن به بیش از ۷۷۰۰ متر می رسد و برعکس موستاق آتا کوهی ست خطرناک و غیرقابل دسترس.
بزرگراه مشهور قره قروم که کشور چین را به کشور پاکستان وصل می کند و یکی از عجایب جهان است که به دست بشر امروز ساخته شده است، از دامنه ی غربی این کوه می گذرد.
برای رسیدن به پای این کوه باید بعد از دریافت ویزا و مجوزهای لازم با پرواز تهران – ارومچی به شهر تاریخی کاشگر (کاشی) سفر کرد و از آنجا با اتومبیل از شاه راه قره قروم به روستای سوباشی که آخرین روستای پای کوه در ارتفاع ۳۷۷۰ متری می باشد عزیمت کرد.

روزشمار صعود این قله که برای تیم ۳ نفره ی ما که جمعا دو هفته به طول انجامید به شرح زیر است:

چهارشنبه ۳۰ تیر – ۱۳۸۹ ساعت ۱۱:۳۰ شب پرواز از تهران به شهر ارومچی.

پنجشنبه و جمعه – اقامت در کاشگر و بازدید از این شهر تاریخی – توریستی (جالب)
این شهر در گذشته مسیر جاده ی ابریشم بوده است. همین طور این شهر به دلیل نزدیکی به صحرای مشهور تاکلاماکان بسیار مورد توجه توریست های اقصاء نقاط جهان است.

شنبه ۲ مرداد – سفر زمینی از طریق بزرگ راه مشهور قره قروم از شهر تاشگار تا روستای سوباشی (حدود ۲۸۰ کیلومتر) – و شب مانی در روستای سوباشی به ارتفاع ۳۷۷۰ متر

یکشنبه  3 مرداد – پیاده روی از سوباشی تا بیس کمپ به ارتفاع ۴۴۳۷ متر (حمل بار توسط شتر)
بعد از کمی  استراحت، هم هوایی تا ارتفاع ۴۷۰۰ متر و بازگشت و اولین شب مانی در بیس کمپ
مسیر سوباشی تا کمپ اصلی ابتدا به شکل دشت، سپس به شکل تپه های کوچک و با شیب کم ادامه می یابد.

دوشنبه ۴ مرداد -  صعود تا کمپ اول به ارتفاع ۵۴۴۰ منر و برپایی یک تخته چادر و بارگذاری در آنجا و بازگشت به کمپ اصلی – مسیر کمپ اصلی تا کمپ اول در ابتدا به شکل خاک و سنگ با شیبی زیاد است و بعد از آن به شکل برف چال و یخچالی ادامه دارد.

سه شنبه ۵ مرداد – صعود تا کمپ اول و شب مانی در آن ارتفاع

چهارشنبه ۶ مرداد – به علت وقوع هوای نامساعد، بازگشت از کمپ اول به کمپ اصلی

پنجشنبه و جمعه – اقامت در کمپ اصلی به علت هوای نامساعد و بارش شدید

شنبه ۹ مرداد – حرکت مجدد به طرف کمپ اول و شب مانی در آنجا
گفتنی است بعد از رسیدن به کمپ اول به دلیل بارش سنگین برف ۳ ساعت کار مداوم انجام شد تا ضمن بیرون کشیدن چادر از درون برف، یک تخته چادر دیگر برپا شود.

یک شنبه ۱۰ مرداد – حرکت به طرف کمپ ۲ به ارتفاع ۶۲۰۰ متر و برپایی یک چادر و بارگذاری در آنجا و بازگشت به کمپ اول
مسیر کمپ اول به کمپ دوم تماماً یخچالی و دارای چند شکاف و شیب تند است که باید با احتیاط از آن ها گذر کرد – همچنین این مسیر پیچ و خم های زیادی دارد که در نوع خود بسیار زیبا و دیدنی ست.

دوشنبه ۱۱ مرداد – صعود از کمپ اول به کمپ دوم و شب مانی در آنجا (ارتفاع ۶۲۰۰ متر)

سه شنبه ۱۲ مرداد – صعود از کمپ دوم به کمپ ۳ و بارگذاری مختصر در آنجا و برپایی آخرین چادر گروه در آنجا و شب مانی در ارتفاع ۶۸۰۰ متر – مسیر کمپ ۲ به کمپ ۳ با شیبی تند و یکنواخت (حدود ۳۰ درجه) مانند یک پیست اسکی است.

چهارشنبه ۱۳ مرداد – صعود از کمپ ۳ به طرف قله – مسیر در ۲ ساعت اول به دلیل سایه بودن بسیار سرد بود – بعد از عبور از یک شیب تند به مسیری کم شیب می رسیم سپس روی خط الراسی پهن قرار می گیریم که تا قله ادامه دارد – در این قسمت در سمت جنوب خط الراس هیمالیای پاکستان به ویژه قله ی K2  از ضلع شمالی آن دیده می شود.
بعد از صعود قله در ساعت ۱۲:۱۵ دقیقه (۷۵۴۶ متر) به طرف کمپ ۳ بازگشتیم (از روی قله مناظر بسیار زیبایی از منطقه به چشم می خورد)
پس از استراحتی کوتاه تا کمپ ۲ فرود آمده شب را در کمپ ۲ گذراندیم.

پنج شنبه ۱۴ مرداد – بازگشت از کمپ ۲ به کمپ ۱ و در نهایت تا بیس کمپ و شب مانی در آنجا

جمعه ۱۵ مرداد – ساعت ۲ بعد از ظهر بازگشت از کمپ اصلی تا سوباشی و از آنجا با اتومبیل تا شهر کاشگر

شنبه و یکشنبه – اقامت در شهر کاشگر

دوشنبه شب – پرواز به ارومچی

سه شنبه – اقامت در ارومچی

چهارشنبه ۲۰ مرداد – ساعت ۹ شب پرواز به طرف تهران (به وقت ارومچی)
چهارشنبه ۲۰ مرداد – ساعت ۱۱:۳۰ شب ورود به فرودگاه امام به وقت تهران – استقبال اعضای باشگاه – پایان برنامه

پی نوشت : حضور هم زمان ۳ تیم از کشورمان در منطقه ی موستاق آتا :
۱ – تیم دولتی دانشجویان بسیجی به سرپرستی حسن امین آذر (۱۲ نفر)
۲ – تیم تجاری شرکت اسپیلت البرز به سرپرستی حسن نجاریان (۸ نفر)   
3 – تیم خصوصی باشگاه کوهنوردی اسپیلت به سرپرستی ذبیح الله حمیدی (۳ نفر)

نشان از گسترش روزافزون ورزش کوهنوردی در بین اقشار مختلف مردم ایران زمین دارد ولی مانند بسیاری از موارد دیگر در این مرز و بوم متاسفانه این رشد و پیشرفت به شکل های گوناگون و حتی ناهمگون دیده می شود.
از طرفی افرادی را شاهد هستیم که با داشتن توانمندی های جسمی و فنی بالا ملزم به پرداخت هزینه های گزاف این صعود ها هستند و از طرفی دیگر در بعضی موارد شاهد افرادی هستیم که علی رغم توانایی های اندکشان سرمایه گذاری زیادی درموردشان انجام گرفته بود.
به نظر می آید عدم تمرکز در مدیریت ورزش کوهنوردی و در مقابل آن گسترش روزافزون مدیریت غیر متمرکز در این ورزش عامل اصلی در رخ دادن مسایلی از این دست می شود. متاسفانه پول عامل اصلی شده تا تعداد اعضای این تیم ها رو به فزونی گذارد.

کسی از نقش پول برای اجرای این برنامه ها بی خبر نیست ولی سؤال اصلی این است که چند درصد از توانمندی های یک کوهنورد باید به میزان پول پرداختیش باشد.
اگر روزی سری به یکی از گروه ها و باشگاه های کوهنوردی در سطح کشور بزنیم، درخواهیم یافت که سرمایه گذاری باید از طرف چه کسی و برای چه کسی باید انجام گیرد. در میان جوانان و اشخاص میان سالی که سال هاست در گروه ها و باشگاه های کوهنوردی فعالیت می کنند افراد بی شماری هستند که مستعد صعود های بالای ۶ هزار و ۷ هزار متری جهان هستند.
ولی متأسفانه به دلیل نداشتن امکانات مالی مناسب از این گونه صعودها به دورند.
در این برنامه تیم باشگاه کوهنوردی اسپیلت با ارائه ی یک الگوی صعود مستقل با تکیه به دانش و توان جسمی و فنی و مالی گروهی خود توانست قله ی ۷۵۴۶ متری موستاق آتا را در کوتاه ترین زمان و با کیفیتی متفاوت از الگوها ی رایج و با ایمن ترین روش صعود کند.
با این که برای هر سه نفر اعضای این تیم این اولین تجربه بالای ۷۰۰۰ متری بود ولی باید اذعان کرد تجربه ی سال ها کوهنوردی در کوه های کوتاه، مهم ترین سرمایه ی یک کوهنورد برای صعودهای این چنین است.
صعودی که با حداقل هزینه و زمان و با حداکثر ایمنی و رعایت سیکل هم هوایی بر اساس توان مندی های فردی پایه گذاری شده بود.
امید است هم نوردان دیگر در باشگاه ها و گروه ها ی کوهنوردی ضمن توجه به مطالب فوق برنامه ریزی های خود را در جهت این گونه صعودها ارایه نمایند و همین طور مسؤلین محترم ورزش کوهنوردی در رأس امور نیز سعی کنند حداکثر همکاری و امکانات خود را در اختیار این افراد بگذارند.
در پایا ضمن تشکر از دو همنورد دیگر این برنامه سرکار خانم پروانه کاظمی و آقای حمید محمودی (۲ عضو دیگر باشگاه) که نهایت همکاری و همراهی را با بنده داشتند.
باید اعلام کنیم کیفیت خوب اجرای این برنامه مهم ترین دست آوردیست که ما از اولین صعود به ۷ هزار متری بدست آوردیم و همین طور معتقدیم موستاق آتا، سفری دل انگیز، صعودی بی همتا و خاطره ای فراموش نشدنی برای هر سه ی ما بود.

سرپرست برنامه : ذبیح الله حمیدی
۲۵/۰۵/۸۹

یم های امید هیمالیانوردی بانوان و آقایان استان تهران، صبح روز گذشته در میان استقبال گرم علاقمندانشان به وطن بازگشتند.

در این مراسم که از ساعت ۵:۳۰ صبح روز شنبه، در سالن انتظار فرودگاه امام خمینی برگزار شد، جمعی از مسئولین ورزش کوه نوردی کشور از جمله آقای شعاعی ریاست محترم فدراسیون کوه نوردی، آقای صابری دبیر فدراسیون، مسئولین هیات ها، باشگاه ها و گروه های کوه نوردی استان تهران، همکاران هیات کوه نوردی و صعودهای ورزشی استان تهران، خانواده ها و آشنایان این عزیزان حضور داشتند.

بر اساس آخرین خبر دریافتی از تیم صعود موستاق آتا، اعضای تیم امشب به ارومچی پرواز خواهند کرد و چهارشنبه شب از ارومچی به تهران باز خواهند گشت.

امروز شنه ۱۶ مردادماه ۸۹ (۷ آگوست ۲۰۱۰)

قله نان، با عنایت پروردگار بزرگ، همت و تلاش های اعضای تیم های امید هیمالیانوردی بانوان و آقایان استان تهران، ساعت ۱۹:۴۰ (به وقت محلی) روز پنج شنبه ۱۴ مرداد ماه ۸۹، توسط ۷ نفر از بانوان و آقایان کوه نورد استان تهران صعود شد، این صعود به یادبود تمامی شهدای کوهستان به ویژه محمد داوودی انجام گرفت.

براساس آخرین اخبار رسیده از سرپرست تیم ها: نفرات هر دو تیم ساعت ۱۵:۰۰ روز چهارشنبه بارگاه دوم را به سمت بارگاه سوم ترک و ساعت ۱۸:۴۵ بارگاه سوم را در ارتفاع حدود ۶۵۰۰ متر برپا نمودند. صعود مسیر بارگاه دوم به سوم با ۳۰۰ متر ثابت گذاری انجام گرفت. به علت نامساعد بودن هوا، بارش برف و باد شدید تا ظهر روز پنج شنبه امکان حرکت وجود نداشته و تیم ها ساعت ۱۳:۰۰ بعدازظهر حرکت خود را در مسیری با شیب بالای ۶۵ درجه، همراه با بارش برف و باد شدید آغاز می کنند. مسیر بارگاه سوم تا قله همراه با ثابت گذاری، کاملا فنی و ترکیبی از سنگ و یخ بوده است، نهایتا ۷ نفر از اعضای دو تیم توانستند برروی قله ۷۰۳۶ متری نان بایستند و پرچم مقدس کشورمان را به اهتزار درآورند.
نفرات پس از گرفتن عکس یادگاری برروی قله به سمت پائین حرکت می کنند. ساعت ۲۳:۰۰ به بارگاه سوم می رسند و شب را در این بارگاه سپری می کنند، این در حالی بود که در منطقه هوای نامساعدی غالب و بارش برف حدود ۱۰ سانتی متر را به همراه داشت. اعضای تیم ها ساعت ۷ صبح امروز جمعه بارگاه سوم را به سمت بارگاه اصلی ترک کردند.
هر دو تیم تحت نظارت هیات کوه نوردی و صعودهای ورزشی استان تهران با دعوت از نمایندگان باشگاه ها و گروه های کوه نوردی استان تهران و برگزاری ۸ اردوی انتخاب شدند. تیم ها در قالب ۲ تیم ۷ نفره روز ۲۷ تیرماه تهران را به مقصد کشور هندوستان ترک کردند.
لازم به ذکر است زنده یاد محمد داودی، سال ۱۳۶۸ و در قالب یک تیم بین المللی، صعودی به قلل وایت نیدل (۶۶۰۰ متر) و قله کان (۷۰۷۷ متر) داشت.

این افتخار بزرگ را به اعضای تیم، خانواده، باشگاه و گروه های آنان و جامعه کوه نوردی ایران تبریک و شاد باش می گوئیم.
از تمامی مجموعه هایی که در این صعود هیات استان تهران را حمایت نمودند به ویژه فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی کمال تشکر و قدردانی را داریم.

در سایت هیئت تهران متن خبر را بخوانید