وبسایت رسمی باشگاه کوهنوردی اسپیلت

متأسفانه فاجعه ریزش بهمن روز گذشته در جاده شمشک-دیزین، منجر به جان باختن 8 نفر از هموطنانمان گردید که در میان آنها کوه نوردان باشگاه دماوند و یکی ار مربیان و مسئولین کارگروه های فدراسیون{فرشاد خلیلی خوشه مهر-رئیس کارگروه اسکی کوهستان} به چشم می خورد که تأثر عمیق جامعه کوه نوردی را برانگیخت.

ضمن عرض تسلیت به حانواده های داغدار این عزیزان از دست رفته و جامعه کوه نوردی و اسکی کشور، اطلاعات مربوط به تشییع پیکر ایشان پس از هماهنگی های مربوطه به زودی از طریق همین پایگاه اعلام خواهد شد.

کارگروه پناهگاه های فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی؛ طی اطلاعیه ئی اعلام کرد: به مناسبت برگزاری صعود زمستانی سراسری امسال که از ۲۰ لغایت ۲۵ بهمن ماه جاری با صعود از چهارجبهه به قله ی دماوند انجام خواهد شد، به جهت حضور گسترده کوه نوردان سراسر کشور در این برنامه و تمهیدات لازم جهت امور پشتیبانی، پناهگاه های این فدراسیون در منطقه، از ارائه خدمات به سایر کوه نوردان در این مدت معذور است.

جمعه شب زنگ تلفن به صدا دراومد و پیام آور یک خبر تلخ بود:

"۲ کوهنورد در مسیر صعود به قله دوبرادران قم دچار سانحه شدند و متاسفانه هر دو فوت کردند."

روز جمعه ۲۵ دیماه ۸۸ سه نفر (سه خواهر) از کوهنوردان علاقمند استان قم در حال صعود به قله دوبرادران بوده اند که یک نفر از آن ها دچار حادثه شده و از بالای صخره ها به پایین پرتاب می شود.

این دو نفر که توانایی کمک به خواهر خود را نداشته اند از فردی که در قسمت دیگری از کوه در حال تمرین ورزش های رزمی بوده طلب کمک می کنند که مرد جوان (مرحوم یاری)  هم برای کمک به آن ها می شتابد. متاسفانه این فرد که نه کوهنورد بوده و نه تجهیزات مناسب به همراه داشته و فقط به قصد کمک از صخره ها بالا می رفته از کوه پرت می شود و در جا فوت می کند.

با شنیدن خبر سانحه محمد نادعلی نسب خودش رو به سرعت به منطقه جمکران میرسونه… بعد از اون یاسر پورصدری و میثم خضری و حمید تجویدیان هم زمان با امدادگران هلال احمر و آقایان شاکری و مصطفی لو خودشون رو برای کمک به منطقه می رسونن اما متاسفانه شدت حادثه بالا بوده و هر دو نفر فوت شده بودند و دو نفری که در بالای کوه گیر افتاده بودند و از لحاظ روحی در شرایط بسیار بدی به سر می برده اند توسط همنوردان به پایین منتقل می شوند.

متن اصلی خبر از سایت بینابین

منبع: سایت هیئت استان تهران

گل زرد را می توان ابتدای خط الرأسی دانست که جاده ی هراز را به جاده ی گرمابدر وصل می کند.

گردنه ی امام زاده هاشم در جاده ی هراز با ارتفاع ۲۸۰۰ متر در میانه ی یکی از خط الرأس های اصلی البرز واقع است که از شرق به رشته کوه دوبرار (قره داغ) و از غرب به قلل سیاه غارها، پرسون، ریزان، آتشکوه، مهرچال، پیرزن کلون، کاسونک و گردنه یونه زا (جاده ی گرمابدر) و از آن جا از طریق قلل خرسنگ، جانستون و … ادامه پیدا می کند تا به علم کوه و البرز غربی برسد.

یال تیغه ای و زمستانی گل زرد در محلی در جاده ی هراز موسوم به چشمه ی قلعه دختر در بین گردنه ی امام زاده هاشم و پلور شروع می شود.

ایران را شاید بتوان مهد قلعه ها دانست. کمتر کشوری است که این چنین دارای قلعه های فراوانی باشد. از قلعه های کویری و جنگلی گرفته تا کوهستانی و مناطق مرتفع. آن قدر تعداد این قلعه ها در سطح کشور فراوان است که بسیاری از آنها بدون کمترین توجه ای به حال خود رها شده و هیچگونه رسیدگی به آنها صورت نمی گیرد.

برنامه ی این هفته ما صعود به قله ای بود که قلعه ای بر آن وجود داشت و از نظر تاریخی مربوط به دوران ساسانیان بود. این قله که نام آن قلعه دختر است، ۳۲۵۰ متر ارتفاع دارد و می توان از روستای شهرستانک نیز آن را صعود کرد. ولی مسیر صعود نرمال آن از روستای آهار در منطقه رودبار قصران است. قلعه دختر در میانه خط الراس شمالی توچال به قله ی سی چال قرار دارد که از جنوب به قله قزقون چال و از شمال به قله ی اله بند متصل است.

جمعه ساعت ۷ صبح با حضور ۲۱ نفر از اعضای باشگاه صعود را شروع کردیم. مسیر زمستانی این قله از روی یالی است کاملاً تیغه ای و سنگی، که جهت آن شرقی ـ غربی است. پس طبیعتاً سمت شمالی آن مملو از برف و سمت جنوبی که مشرف به روستای آهار است برف کمتری داشت. نفرات را به دو تیم تقسیم کردیم. یک تیم به سرپرستی آقای مجتبی رحمان نژاد از روی مسیر تیغه ای که نسبتاً دشوار و ترکیبی بود، به قله صعود کردند و تیم دوم از مسیر ساده تر یعنی سمت جنوبی که از زیر تیغه ها می گذشت به قله رسیدند. در ساعت ۲ بعد از ظهر هر دو تیم پس از استراحت و عکاسی به اتفاق هم از قله سرازیر شدند. بازگشت را از مسیر نرمال تابستانی که از طریق گردنه آهار ـ بَشم می گذشت انتخاب کردیم که همگی بعد از ۳ ساعت راهپیمایی به روستای آهار رسیدیم.

هوای آن روز گرم و آفتابی بود. ولی همه ی ما متفق القول آرزو می کردیم که ای کاش این چنین نبود و هوا سرد و زمستانی بود. متأسفانه امسال تا این تاریخ فقط در یکی از برنامه ها برف سنگینی داشتیم (برنامه قله ساکا). باید امیدوار بود که در زمان باقی مانده از این فصل، کوه های کشور شکل زمستانی به خود گرفته و مملو از برف شوند.

سرپرست برنامه / ذ ـ حمیدی

۴/۱۱/۱۳۸۸

و باز هم تخریب کوه ها و احداث جاده های غیرضروری در آنها ….

گویا باید یک گزینه ی دیگر به گزینه های گزارش برنامه کوهنوردی اضافه کرد و علاوه بر گزینه های وضعیت مسیر صعود، آب و هوا، نفرات، ساعات و غیره… گزینه ی مقدار تخریب آن کوه را نیز بیان کرد، چرا که دیگر کوهی را صعود نمی کنیم که قسمتی از آن تخریب نشده باشد.

روز جمعه در قالب تیمی ۱۹ نفره برای صعود به قله بارو با ارتفاع ۳۲۸۰ متر، عازم منطقه سولقان، روستای کشار شدیم. ساعت ۶:۳۰ صبح آن جا بودیم و بعد از گذشت ۲ سال که به آن منطقه می رفتم، با کمال ناباوری جاده ای را مشاهده کردم که از یک طرف تا باغات سرتنگه در زیر قله پهنه حصار و بارو و از طرفی دیگر تا روستای سنگان ادامه پیدا می کرد. لازم به ذکر است این جاده در قالب طرحی با عنوان «باغ به باغ» از طرف مسوولین اجرا می شود و به اصطلاح می خواهند باغاتی را که در ارتفاعات هستند به هم وصل کنند که متأسفانه هیچ گونه توجیه اقتصادی برای صاحبان آن و منافع کشور ندارد. (توجه شود به مقدار آمار میوه های وارداتی) البته وصل کردن این باغ ها به هم به قیمت نابودی بخشی از کوهستان و صدالبته بالا بردن ارزش مادی زمین های آن مناطق (جهت ساخت و ساز) خواهد بود.

بگذریم، ما که متولی حفظ محیط زیست کوهستان نیستیم!!! ما فقط کوهنوردانی هستیم که می خواهیم بی دغدغه ورزش کنیم و لذت ببریم و بی خیال باشیم!!! و در حوزه کاری دیگران هم دخالتی نکنیم. (و البته به قول قدیمی ها: بسوزیم و بسازیم.)

به هر حال آن روز ۴ کیلومتر را در جاده کذایی که بیشتر آن را برف گرفته بود راه رفتیم. (معلوم نیست آقایان چطور می خواهند این جاده ی بهمن خیز و خطرناک را برف روبی کنند.)

در میان باغاتی که در حال نابودی بود (سرتنگه) صبحانه خوردیم و بعد به طرف یال غربی که تا صخره های زیر قله ادامه داشت حرکت کردیم.

مسیر برف کمی داشت. اما زمانی که دهلیزی را که تنها راه مطمئن برای عبور از آن صخره ها بود، پشت سر گذاشته و روی یال قله قرار گرفتیم، باد سرد و شدیدی شروع به وزیدن کرد. شدت باد به قدری بود (شاید ۵۰ تا ۶۰ کیلومتر در ساعت) که همگی بچه ها لباس های زمستانی خود را پوشیدند. دو نفر از اعضای موقت باشگاه به دلیل کندی در حرکت به صلاحدید سرپرست، همراه یکی از اعضای باتجربه، از آن نقطه به طرف پایین حرکت کردند که البته با توجه به شرایط جوی و صخره ای بودن مسیر تصمیمی شتابزده و عجولانه بود و می توانست حادثه ای را به همراه داشته باشد که خوشبختانه هر سه به موقع بازگشته، به ما ملحق شدند.

بعد از صعود قله در ساعت ۱۳:۳۰، از روی خط الرأس قله پهنه حصار تا اولین گردنه پیشروی کردیم و از آنجا که قسمت های بالای آن برف زیادی داشت به طرف پایین سرازیر شدیم.

بعد از پیوستن تمامی اعضای تیم در ساعت ۷ شب سوار بر مینی بوس باشگاه به طرف تهران حرکت کردیم.

در مسیر بازگشت به یاد همنورد و کوهنورد برجسته، زنده یاد جلال رابوکی (فروزان) بودم که وقتی تصمیم به صعود قله ای در نزدیکی تهران را داشت، به این منطقه می آمد. قله ای که از نظر او جذاب و زیبا و دارای مسیرهای صعود بکر و خلوت بود.

حال با توجه به اینکه جاده های فراوانی این کوه را فرا گرفته اند، آیا از این پس این قله زیبا و بکر و خلوت خواهد ماند؟ باید امیدوار بود و تلاش کرد.

سرپرست برنامه: ذ ـ حمیدی
۲۷/۱۰/۱۳۸۸

سکونت یکی از اعضای این باشگاه در شهرک آبسرد منطقه دماوند، بهانه ای شد تا یکی از برنامه های یک روزه ی زمستانی را به صعود قله کوه قوچ با ارتفاع ۲۶۵۲ متر اختصاص دهیم.

این کوهِ کم ارتفاع ولی گسترده و وسیع، مانند مرکز مربعی است که در شمال جاده فیروزکوه، در شرق جاده آبسرد به ایوانکی، در جنوب جاده ایوانکی تا پاکدشت و در غرب جاده پاکدشت به پارچین و خجیر اضلاع آن را تشکیل داده اند و قله اصلی در غرب آن واقع است.